Zo gebeurde het dat bij Farsalia de macht en mannelijkheid van Rome...
in een bloedige burgeroorlog raakte.
Caesars legioenen vernietigden die van de grote Pompejus...
zodat Caesar nu alleen over Rome heerste.
Maar Caesar kende geen vreugde zoals bij eerdere triomfen...
want de doden die zijn legioenen telden, begroeven en verbrandden...
waren hun eigen landslieden.
De rook van brandende Romeinse doden is even zwart...
en stinkt niet minder.
Het was Pompejus die dit gewild heeft.
Laat wat ik gezegd heb, neergeschreven worden.
Sta op.
Probeer alstublieft niet te boetvaardig of te trots te kijken.
Als officiers hebt u miserabel voor Pompejus gevochten.
Uw manschappen mogen in mijn leger als Romeinen naar Rome terugkeren.
Dat geldt ook voor u. U wordt echter wel in het oog gehouden.
Bij verraad of lafheid wordt u gedood.
Wat is er, Flavius? Antonius? Ach ja, Canidius.
Ik hoop dat er nieuws is van Pompejus.
Heil, Caesar. - Drink maar op mij, Canidius.
Op de cavalerie van Marcus Antonius, Caesars rechterhand.
Is er nog nieuws van Pompejus?
Pompejus is ons ontglipt, vermomd als marskramer.
Hij liet z'n koopwaar achter. - Waar is hij heen?
Hij had een galei klaarliggen. Ze zeggen dat hij naar Egypte is.
Egypte, dat kan. Ze hebben daar een hoop aan hem te danken.
Hij vraagt er vast om asiel. Hij zal geld lenen en hij wil tijd winnen.
Ik dacht dat het voorbij was, maar helaas.
Raadpleeg de auguren, Rufio.
Zal Pompejus in Egypte eindelijk tegenover me aantreden?
Maar nu gaat Caesar toch naar Rome? - Ik moet in elk geval naar Egypte.
Koning Ptolemaeus en z'n zuster voeren oorlog tegen elkaar.
Er gaat een hoop graan voor Rome verloren.
Laat de Romeinen de grote Caesar toch eindelijk echt verwelkomen...
na z'n geweldige overwinning. - Overwinning?
Op wat of op wie?
Ik neem het 10e en 12e legioen mee.
Antonius neemt de rest mee naar Rome. Laat hem meteen vertrekken.
In Rome spreekt Marcus Antonius voor Caesar.
Zijn woord zal het uwe zijn. En Caesars woord is wet.
Natuurlijk. Maar laat hij z'n legioenen intact houden.
Die maken de wet legaal.
En terwijl Caesars galeien over de grote zee naar Egypte voeren...
voerden de Egyptenaren net als de Romeinen oorlog tegen elkaar.
Koning Ptolemaeus wilde immers de troon niet met Cleopatra delen.
Hij verjoeg haar uit Alexandrië en trachtte haar te laten vermoorden.
Het is marktdag. Een dag per week mogen ze het koninklijke terrein op.
Waar is de erewacht? Is er geen militaire of koninklijke afgezant?
We hebben de eer om Caesar zich 'n weg over de markt te zien vechten.
Een dozijn mannen uit de eerste linie.
Laat ze een pad vrijmaken naar de paleistrappen.
Dat is precies waar ze op hopen.
Dat we lijfelijk geweld gebruiken. Nee, dit is hun marktdag...
dus wij gaan de markt op. We gaan al winkelend naar de paleistrappen toe.
Heb je m'n geld? Alles wordt met klinkende munt betaald.
Laat ze hun zwaarden wegbergen en hun geldbuidel ter hand nemen.
Olijven. Olijfolie.
Wijn van Samos.
Wat kost uw wijn? Vier drachmen.
Wijn voor m'n manschappen.
Betaal hem nou maar.
Je zei dat de Romeinen de mensen zouden wegduwen.
Waarom doen ze dat dan niet?
De koning stelt u een vraag, kamerheer.
Ze hebben een gedegenereerde geest. Ze doen onverwachte dingen.
Vooral een bepaalde Romein. De meester van het onverwachte.
En met maar zo weinig mannen.
Wat ziet u er allemaal indrukwekkend uit. Stuk voor stuk net koningen.
Koning Ptolemaeus, heer van Opper- en Neder-Egypte...
zoon van Ra, Horus en Thoth...
Enzovoort. U heet mij welkom.
En ik, Gaius Julius Caesar, consul, Pontifex Maximus, enzovoort, dank u.
De senaat en het volk van Rome groeten koning Ptolemaeus.
En z'n zuster en medeheerser Cleopatra?
Ze zullen het u niet vertellen, maar Cleopatra is dood.
Ze wilde me doden. Ze is de woestijn in gejaagd en daar is ze gestorven.
Het is waar dat de zuster van zijne hoogheid hem wilde laten doden.
Het is niet waar dat Cleopatra dood is.
Het is waar dat ze Alexandrië ontvlucht is...
Ik onderbreek u, maar de zoektocht naar de waarheid kan nog lang duren.
Pothinus, is het niet? Kamerheer en eerste eunuch, een hoge positie...
veroverd ten koste van een zeker offer, nietwaar?
Theodotus? Leermeester van zijne majesteit in geschiedenis en ambitie.
En Achillas. Men zegt dat u een goede soldaat bent.
Waar is Cleopatra? - Bij haar leger.
Om hoeveel manschappen gaat het? - Toereikend.
Staat u mij toe... U bent hier vast met vreedzame bedoelingen.
En wij heten u dan ook een warm en eerbiedig welkom.
Maar ons probleem gaat alleen onszelf aan, dus waarom bent u hier?
Toen de vader van Ptolemaeus en Cleopatra op sterven lag...
wees hij hen beiden als heersers over Egypte aan.
Rome werd aangewezen als hun voogd en de uitvoerder van zijn testament.
Ik ben hier uit naam van Rome om te vragen waarom ze is afgezet...
en de geschillen tussen haar en Ptolemaeus op te lossen.
En we willen erop toezien dat ze weer samen regeren.
Dat wordt moeilijk. Cleopatra heeft haar rechten verspeeld.
Ik zal rechtvaardig oordelen. - Hij gaat haar erbij halen.
De zon die onze heerser beschijnt, is wellicht wat te scherp.
Als u zich wilt terugtrekken. - Dat wil ik helemaal niet.
Ik laat me niet wegwerken tot ik gezien heb dat u hem dat geeft.
Mijn duizendvoudige verontschuldigingen.
De koning wenst Caesar een geschenk van enige betekenis te geven.
Dat is heel genereus. - Geef hem de ring van Pompejus.
En als bewijs van 's konings- liefde voor Rome en voor Caesar...
Pompejus de Grote.
Doden bijten niet, naar men zegt.
Is het naar uw zin, Caesar? Ze zeiden dat het u zou bevallen.
De zon schenkt z'n genade inderdaad wat al te krachtig.
Het is hier te warm voor koningen.
Zijne majesteit zal zich terugtrekken.
Een Romeinse erewacht voor zijne majesteit.
Hij is niet door uw hand gevallen, neem ik aan?
Als u inderdaad over mij gehoord hebt, weet u wel beter.
M'n mannen moeten goed gehuisvest worden. Ik wil kamers in het paleis.
Het is me een eer u te escorteren. - Wie dan ook, maar niet u.
Ga op zoek naar de rest van Pompejus. Ruk er desnoods 1000 tongen voor uit.
Laat hem zuiveren, geef hem de munt in de mond en doe al het andere.
Natuurlijk.
Dit is voorlopig wat we moeten behouden. De Maanpoort en nog drie.
Wat zijn de posities? - Het tiende staat op de Maanpoort.
Het twaalfde op alle andere posities. - Dat is voorlopig genoeg.
En de bronnen? - Het water is brak maar drinkbaar.
Hou het graan in de gaten. - We kunnen het een tijd uitzingen.
Een week misschien, maar dat is voorlopig genoeg.
Zeg het maar.
Is de man te vertrouwen?
Het is iemand met een geschenk van Cleopatra voor mij.
Het is kennelijk een kleedjeskoopman. Hij schijnt 't paleis goed te kennen.
Hij dook ineens op uit een geheime gang die niemand kent.
Pothinus kan uit naam van Cleopatra een moordenaar sturen.
Laat hem maar binnenkomen.
Bent u degene die een geschenk van Cleopatra bij zich heeft?
Ik moet hem van m'n koningin aan Caesar persoonlijk geven.
Ik ben Caesar.
Nee heer Agrippa, dat bent u niet. Noch u, Rufio. Noch u, Germanicus.
Het geschenk is slechts voor de ogen van Caesar bestemd.
Dat kleed ziet er onschuldig uit. Geef me je zwaard maar, Rufio.
Er moet misschien iets worden doorgesneden.
Vreemde manier om een kleed te dragen. Waarom niet over de schouder?
Dat was minder comfortabel. - Voor jou of voor het kleed?
Niet met het zwaard, Caesar. Staat u mij toe dat ik hem losmaak.
Draai hem eerst even om. - Hij ligt met de goede kant boven.
En ik wil hem met de verkeerde kant boven. Zal ik m'n zwaard gebruiken?
Men kan meer over de kwaliteit van koopwaar zeggen...
door eerst de achterkant in ogenschouw te nemen.
Heil Cleopatra, kind van Horus en Ra, beminde van de zon en de maan...
dochter van Isis, koningin van Opper- en Neder-Egypte.
Dank u. - Kom hier.
Breng dit naar de kapitein van de wacht.
Laat hem de vertrekken van de koningin in gereedheid brengen.
Blijf hier. Heb ik je weggestuurd? - Nee, majesteit.
Dit is mijn paleis. Alles staat hier tot mijn beschikking.
Ik ben niet uw gevangene, u bent hoogstens mijn gast.
En wat mijn vertrekken betreft...
m'n dienstmaagd heeft er vast al voor gezorgd dat die in gereedheid zijn.
Maar de deuren worden bewaakt. - Er zijn deuren en deuren.
Natuurlijk. U moet me eens in uw paleis rondleiden.
Waar wacht je op? - Toestemming om te vertrekken.
Je kunt gaan.
Apollodorus... Bedankt.
Ik ben blij dat u op m'n ontbieden hebt gereageerd...
Ik weet niets van ontbieden. Dacht u dat ik daarop zou reageren?
De reis in uw tapijt heeft u niet vermoeid, maar ik ben uitgeput.
Het is van het grootste belang dat we elkaar begrijpen.
Alleen via mij heeft u kans aan deze hopeloze situatie te ontkomen.
Niet in bijten. Hebt u 'm meegenomen? Hebt u hem laten voorproeven?
Dan is hij vast vergiftigd. - Het is een manier om te ontkomen.
U hebt veel geduld met me.
Is dat omdat u zoveel ouder bent?
Uw kaarten zijn achterhaald. - We zijn samen oud geworden.
De meren staan slecht aangegeven, bepaalde heuvels ontbreken.
U moest maar eens met m'n kaartenmakers en m'n staf praten.
Dit is geen best begin, hé? Ik strijk u tegen de haren in.
Ik word liever helemaal niet door m'n haren gestreken door u.
Is het wel toegestaan dat ik ga zitten?
U moet me zo snel mogelijk alleen op de troon zetten.
Ik moet een eind maken aan dat vervelende gekibbel.
U bent toch geen sukkel? - Nee, al klinkt dat onbescheiden.
U hebt m'n broer gezien en gehoord...
en die intens slechte man wiens ondergeschikte hij is.
Zijn we het erover eens dat wat Rome van ons wil, hetzelfde als altijd is?
Maïs, graan, schatten.
De glorie van Rome wordt gebouwd op de rijkdommen uit Egypte.
U zult ze krijgen, u krijgt alles en op vreedzame wijze.
Maar er is maar een manier, en dat is mijn manier. Maak me koningin.
Dat lijkt op een ultimatum. - Het is de enige manier.
Voor iemand die zo-even alleen een toegewijde slaaf en 'n kleed bezat...
Maar nu heb ik u, Caesar. En m'n legers.
En het simpele feit dat geen sterfelijke hand mij kan vernietigen.
Ach ja, ik heb iets gehoord over die obsessie dat u goddelijk zou zijn.
Isis, dacht ik.
Ik sta erop dat u op uw woorden let. Ik ben Isis.
Ik word door miljoenen aanbeden. Dat is iets heel anders...
dan de goddelijke oorsprong die uw generaals schijnen te verwerven.
Was het niet Venus van wie u besloot af te stammen?
Nu ga ik eens wat aandringen. U bent moe van uw reis en trekt zich terug.
Ik ben uw bediende niet, Caesar. Stuur me niet weg.
En u hebt geen legers meer. U kon ze niet betalen dus vielen ze uiteen.
U hebt geen rijkdommen meer te vergeven.
Ik spreek u over een dag of wat. - Dan is het misschien te laat.
Ik moet uw veiligheid waarborgen. - En uw eigen veiligheid?
Voorlopig ben ik overal op voorbereid.
Dat hoop ik van harte.
Ik hoop dat u echt zo'n wijze, briljante god bent als ze beweren.
Romeinse generaals worden wel erg snel goddelijk.
Een paar overwinningen, een paar bloedbaden.
Gisteren was Pompejus nog een god.
Ze hebben hem vermoord, nietwaar?
Ze dachten dat dat u een plezier zou doen. Maar dat is niet zo, hé?
Ik herinnerde me weer hoeveel m'n dochter van hem hield.
Ze stierf toen ze hem een zoon baarde. Ze gaf hem deze ring.
Welterusten, Caesar. De komende dagen zullen wellicht zwaar zijn.
Goedenacht.
Een garde om koningin Cleopatra naar haar vertrekken te brengen.
De gangen zijn donker, heren.
Maar wees niet bang, ik ben bij u.
Denkt u niet dat we alles gedaan hebben wat op dit moment mogelijk is?
Er zijn nog een paar zaken. Besef je dat deze kaarten niet echt goed zijn?
Waarom denkt u dat? - Ik heb gewoon zo'n gevoel.
Van Macedonische afkomst. Officieel geen Egyptisch bloed.
Cleopatra schijnt intelligent te zijn en uiterst belezen.
Ze is in de exacte wetenschappen thuis en spreekt zeven talen.
Was ze geen vrouw, dan zou men haar een intellectueel kunnen noemen.
En die vind ik stomvervelend. - Zo hoort het ook voor een admiraal.
Hier staat iets interessants voor de marine:
Om haar doel te bereiken gebruikt Cleopatra martelingen, gif...
en haar eigen seksuele talenten, die aanzienlijk schijnen te zijn.
Haar minnaars zijn ternauwernood te tellen.
Ze schijnt te kiezen als een man, en niet af te wachten als een vrouw.
Allemaal goede redenen om u niet met haar alleen te laten.
Wat zei je?
U vertrouwt Cleopatra toch niet? - Nog geen seconde.
Vertrouwen is een woord waarvoor ik op m'n hoede ben.
Net als bij wijn is de nawerking altijd slecht.
Ik heb de wijn en het vertrouwen afgezworen.
Het is een lange en zware dag geweest.
De komende dagen worden misschien nog wel langer en zwaarder.
Welterusten.
Flavius.
"Het is weer herfst teerbeminde Lesbia."
De bladeren van de Romeinse bomen dwarrelen in dichte stromen neer.
Minnaars brengen met kussen de beloften van de lente tot leven.
"Die de winter verjaagt met de kreet van de nachtegaal."
Ik proef uw voedsel, en als er kwaad in schuilt, valt dat mij ten deel.
"Maar liefde brengt eens wanhoop zoals schoonheid verdriet."
Waarom stop je, Phoebus? - Er is iemand in de gang.
De Romeinen jagen schrik aan door met hun olifantenpoten te stampen.
Dit is slechts een man, gevolgd door anderen.
Caesar, zou ik denken.
Laten we de grote Caesar niet teleurstellen.
De Romeinen vertellen mooie verhalen over m'n baden en dienstmaagden...
en over m'n zeden.
Cleopatra wilde een audiëntie. - Dat was gisteren.
Ik had belangrijke zaken te doen. - De koningin baadt op het moment.
Kunt u morgen terugkomen? - Ik ben bang van niet.
Hou hem vast. Doe hem geen pijn.
Je bent een goede kerel, Apollodorus. Hopelijk word je gewaardeerd. Wacht.
Een indringer. Een man.
Bent u het. - Wilde u me spreken?
Ik heb u gisteren in de troonzaal ontboden voor 'n audiëntie.
Ik kreeg te horen dat ik daar niet heen mocht.
De zaal ligt te dicht bij de vertrekken van uw broer.
Ik laat me niet zeggen waar ik al of niet heen mag.
U wilt dus kennelijk niets van mij. - Behalve mijn troon.
U bent in ieder geval keurig gekleed. Is dat uw beste wapenrusting?
Bijna. Maar ik draag het niet ter ere van u.
Dat weet ik. U hebt een bezoek gebracht aan het graf van Alexander.
U hebt enige tijd alleen bij de sarcofaag doorgebracht.
Ik zou graag weten hoe u dat weet.
U bleef maar op hem neerkijken.
En toen begon u te huilen.
Waarom huilde u, Caesar?
Hij declameert mooi. Is hij blind? - Doet u hem geen pijn.
Ik doe iemand die Catullus zo goed declameert geen pijn.
Catullus is tegen u. Waarom hebt u hem niet laten doden?
Omdat ik voor hem ben.
"M'n wens om u te vleien is heel klein of u nu zwart of wit blijkt te zijn."
Achillas is met z'n leger op weg naar Alexandrië.
Vanavond zijn zij twintig, dertig maal zo sterk als u.
Het paleis zal omsingeld worden. - Behalve aan de kant van de zee.
Bent u van plan uit te varen? - Voorlopig nog niet.
Achillas kan morgen aanvallen, de dag erna. Wanneer het hem maar uitkomt.
Hoogst waarschijnlijk.
Hoe kunt u in vredesnaam denken dat u tegen die overmacht standhoudt?
En zeg nu niet weer: Voorlopig. - Wij denken minstens een week.
En misschien wel oneindig lang. Wat denkt u?
Voor u zonder water en voedsel zit? Voor uw soldaten afgeslacht...
of in bordelen vergiftigd zijn? Een paar dagen.
Op z'n hoogst. - Ik ben geneigd u gelijk te geven.
Ken je dit van Catullus: "Geef me duizend en nog eens duizend kussen"
en nog eens vele erbij tot we de tel kwijtraken
zodat de afgunst niet zal weten hoeveel het er zijn
en niet zijn boze oog zal richten.
Het zou in de troonzaal vast niet zo aangenaam geweest zijn...
"M'n wens om u te vleien..." - Hou je mond.
Ik heb iets belangrijks te melden.
Er gaan al de hele dag manschappen aan boord van de Egyptische galeien.
Wanneer zijn ze klaar voor de aanval? - Morgen, als de wind opsteekt.
Steek ze vannacht in brand.
Ze liggen vlak bij de oever. Het vuur kan naar de stad overslaan.
Hopelijk gebeurt dat niet. Ik kan geen blokkade riskeren. Niet eerder.
Bereid het zo heimelijk mogelijk voor. Ik heb deze dag nodig.
Succes.
Waarom niet eerder? Waarvoor heeft hij die tijd nodig?
Dat kan ik je niet vertellen, voorlopig.
Flavius. - Hier is het, Caesar, net aangekomen.
De goden zouden ons niet zo moeten kwellen.
Het is nog beter dan ik gehoopt had. Vertrek meteen, er is niet veel tijd.
Heil, Caesar.
Het wordt 'epilepse' genoemd vanwege de kromming ten gevolge van krampen.
De Grieken beschouwden de lijders als uitverkorenen van de goden.
Men zegt dat Alexander de Grote aan deze vallende ziekte leed.
En men zegt dat de machtige Caesar er ook aan lijdt.
Sisogenes, de bibliotheek. - Waar heb je het over?
De Romeinen hebben de Egyptische vloot in brand gestoken.
Komt u zelf maar kijken, de brand is naar de stad overgeslagen.
Een klein deel maar, maar de bibliotheek staat wel in brand.
Die prachtige bibliotheek.
Aristoteles' manuscripten.
Plato's commentaren, de toneelstukken, de geschiedenisboeken.
Het testament van de god der Hebreeërs. Het boek der boeken.
De koopvaardijvloot vloog in brand. - Vier schepen zijn gezonken.
En onze schepen? - Veilig.
Onze gevangenen geven zich in groten getale over. Ik heb hulp nodig.
Ik heb misschien zelfs uw scheepslieden nodig.
U zou m'n wachters vaker moeten aanvallen. De strijd doet u goed.
U bent elke keer dat ik u zie weer mooier.
En u wordt steeds brutaler.
We hebben het heel erg druk. - Ruikt u een rooklucht?
We moesten de Egyptische vloot in brand steken.
Die ligt volgens mij in het water. Waarom staat de stad dan in brand?
Er zijn brandende masten op straat gevallen. Een paar huizen...
En een daarvan is de grote bibliotheek van Alexandrië.
Dat heb ik gehoord. Ik vind het heel erg.
Als u geen bezwaar hebt... - Dat heb ik wel. Blust u de brand?
We willen gevangenen inzetten. - Jullie steken alleen een brand aan?
Heb je even je speelgoed laten liggen om de volwassenen lastig te vallen?
Zullen we haar voor u verwijderen?
Gebruik die Romeinse genialiteit maar voor vernietiging.
Hoe durven jullie barbaren mijn bibliotheek in brand te steken?
Speelt u maar de grote overwinnaar.
Verkracht en vermoord maar miljoenen mensen.
Maar u hebt niet het recht om een menselijke gedachte te vernietigen.
Zo is het wel genoeg. Laat me met haar alleen.
Ik zal jullie dadelijk laten terugroepen.
Zwaarden? Speren? Of gaat u mij ook in brand steken?
Het wordt tijd dat wij elkaar begrijpen.
Wat ik in uw ogen ook mag zijn, in de eerste plaats ben ik Caesar.
En ik ben Cleopatra, koningin, dochter van Isis.
Ik ben degene die uitmaakt wat u bent...
en u bent niets meer dan dat. - Heil, Caesar.
U stamt af van generaties van incestueuze geesteszieken.
Hoe durft u iemand een barbaar te noemen?
Dochter van een dronkaard die de troon van Egypte gekocht heeft.
Uw prijs was te hoog, weet u nog wel? - Ik heb genoeg van uw pretenties.
Ik denk alleen aan de toekomst. - U moet doen wat ik zeg.
Meent u dat letterlijk? Alsof ik iemand ben die door u veroverd is?
Als ik besluit u als zodanig te beschouwen.
Moet ik daaruit afleiden dat u met me kunt doen wat u wilt?
Zo moet u dat inderdaad zien.
Wees zo goed uw lauwerkrans op te zetten.
Dan weet ik dat het de goddelijke Caesar is die me zo'n eer aandoet.
U praat te veel.
Neemt u van mij aan dat het u zo niet zal bevallen.
Caesar. De Maanpoort wordt aangevallen.
De Maanpoort. Een grootscheepse aanval.
Die ballista's moeten worden uitgeschakeld. Stuur een testudo.
Vorm een testudo.
Nu moeten wij in de aanval. - Nee.
We hebben 'n heel legioen klaarstaan. - We blijven hier.
Nog twee uur tot het dag wordt. We blijven hier.
Wat gebeurt er als het dag wordt? - Weet je dat niet? De zon komt op.
Zeg dat ze gewonnen hebben. Vrijheid voor de verdedigers van de poort.
Iedereen moet zich achter Achillas opstellen.
We gaan hem in de tang nemen. - Wie vormt de andere helft?
De legers van Mithridates. Rufio is naar ze toe.
Hoe kan Mithridates hier al zijn? - Ik heb hem meteen op pad gestuurd.
Je kunt onmogelijk met twee legioenen in Alexandrië standhouden.
Daar hebben u en anderen mij menigmaal op gewezen.
Ik proef uw drank, dochter van Isis.
En als daar kwaad in schuilt, valt dat mij ten deel.
Lotus.
Je veegde de rand van de beker af, nadat je geproefd had. Waarom?
Waarom? Omdat m'n lippen hem niet mogen besmeuren.
Lotus. Proef het nog eens.
Pothinus zei dat hij me zou laten ombrengen.
Vergeef me, majesteit.
Ik vergeef het je.
En nu drinken.
Apollodorus.
Grote stilte voor Gaius Julius Caesar, consul van Rome.
Gaat u allen staan.
Laat dit worden neergeschreven als het oordeel van de senaat van Rome.
Het gaat hier niet om een oordeel. Dit is een decreet van Cleopatra.
Zij en haar slaven hebben tegen u gelogen.
U bent nog van niets beschuldigd.
U wordt aangeklaagd wegens ophitsing tegen de Romeinen...
en samenzwering om koningin Cleopatra te vermoorden.
U bent aan beide schuldig en wordt ter dood veroordeeld.
Het is hier te licht. Sluit de zon wat meer buiten.
Gaat u mij ook vermoorden? Waar word ik van beschuldigd?
Koning Ptolemaeus staat niet meer onder bescherming van Rome.
Hij vertrekt binnen een uur en wordt naar het kamp van Achillas gebracht.
Stuurt u mij terug naar m'n eigen troepen?
Hij zal begeleid worden door z'n leraar Theodotus.
Dus we worden allebei gered. - Schei toch uit, stuk onbenul.
Mag ik zo vrij zijn? U weet dat Achillas in de val zit...
tussen uw legioenen en die van Mithridates.
Als u de koning de oorlog in stuurt, komt hij wellicht om.
Dat lijkt me een beroepsrisico. - Dat geldt niet voor mij.
Ik ben geen koning of generaal.
Ik ben een eenvoudige geleerde, een man van gedachten en woorden.
Te veel woorden. Zo is het genoeg.
Laat het gebeuren zoals gedecreteerd.
Bezorg Apollodorus z'n dolk terug.
Maar veeg er eerst Pothinus van af.
Ik weet dat ik moe ben. Ik beloof je dat ik ga slapen.
Ik bied u m'n verontschuldigingen aan voor wat u bijna overkomen is.
Caesar, kan ik u alstublieft een moment spreken?
Gisteren was het druk, de avond was lang en er is van alles gebeurd.
Wist u dat Apollodorus Pothinus zou doden?
Hij was zo netjes om tot na de veroordeling te wachten.
En m'n broer en Theodotus? Komen die wellicht ook om?
Waarschijnlijk. Neem me niet kwalijk, maar ik ben echt moe.
U hebt steeds geweten dat er geen echt gevaar was, nietwaar?
Dat Mithridates met versterkingen onderweg was.
Waarom zei u dat niet? - U zou me niet geloofd hebben.
Ik moet nu echt gaan. - U vertrouwde me gewoon niet.
Absoluut niet.
En toch hebt u me zo-even tot koningin verheven.
Enig heerser over Egypte. Waarom? - Misschien kunnen we morgen praten.
Waarom? - Het was het beste voor Rome.
En voor Egypte. - En voor Egypte. Gaat u nu weg.
Dat zal niet nodig zijn.
Ik hoefde mezelf niet te verraden. Ik had Flavius kunnen roepen.
Hoeveel van die gaten heeft u in de muren geboord?
Worden we nu bekeken?
Als u Flavius tegenkomt, stuur hem dan hierheen.
Wilt u me nog steeds wegsturen? - Wat wilt u van me?
Ik wil u helpen. - Ik ben niet te helpen.
Maar nu wel. - Ooit zal het me overvallen.
Dan zal ik voor het oog van de menigte neerstorten.
Ik zal schuimbekken en ze zullen lachen en me aan stukken scheuren.
Zelfs goden hebben die ziekte van u.
Hannibal, Alexander de Grote...
En ten slotte vielen zij en werden ze door het volk verscheurd.
Maar u niet, daar zal ik voor zorgen.
Uit naam van de senaat en 't volk van Rome en overeenkomstig hun wens.
Isis zou haar plaats in de hemel willen opgeven voor jouw schoonheid.
Je hoort helemaal niet naar me te kijken. Niemand doet dat.
Als zij niet kijken, hoe weten ze dan dat ik dat wel doe?
Je hoort te knielen. - En al die koningen hier dan?
Die allemaal doen alsof ze niet naar ons kijken.
Je hebt van die knokige knieën.
En bovendien ben ik niet gewend aan dit soort dingen.
Als we vroeg aan de slag willen... - Wat staat er op 't programma? Graan?
Volgens mij is er al voldoende voor alle legioenen.
Voldoende voor de hele wereld.
Meer goud dan? Je hebt al genoeg om de wereld te kopen.
Zeker genoeg om voor meer legioenen te betalen dan Rome ooit gehad heeft.
Meer graniet, marmer en slaven voor wat er dan ook gebouwd moet worden.
Betere en kortere routes naar het oosten? Wat heb ik nog niet gezien?
Egypte zelf, de reden waarom Egypte bestaat.
M'n verantwoordelijkheid ligt bij Rome.
Alexander begreep dat hij vanuit Egypte over de wereld kon heersen.
Hij was heel jong, en jij bent nog jonger.
Op jouw leeftijd lijken die dromen nog reëel. Dat wordt minder.
Dus Caesar droomt niet meer? - Dat is gevaarlijk in mijn positie.
Ik zou denken dat het juist onmisbaar is.
Ik moet terug naar Rome. Marcus Antonius eist dat ik terugkeer.
En onderweg zijn er in het oosten en noorden oorlogen te voeren.
Zelfs in Rome zijn er mensen die tegen me zijn.
Doe met ze wat je met Achillas deed. - Dit is een ander soort verzet.
Zij maken er een slim, licht spinnenweb van.
Je weet wat er gebeurt als spinnen- webben niet weggehaald worden.
Vertrouw je die Marcus Antonius?
Als ik al iemand vertrouw, is het Antonius.
Laat hem dan die spinnenwebben wegvegen en blijf jij hier.
Je bent een jaar lang dictator. Je kunt met je tijd doen wat je wilt.
Alles behalve de tijd stopzetten.
Als je... Wanneer je naar Rome terugkeert...
zijn die oorlogen onderweg dan belangrijk?
Er bestaan geen onbelangrijke oorlogen.
Ik ben je commentaren op je veldtochten in Gallië aan het lezen.
Vergelijk me eens met Catullus. - Het is heel anders.
Saai? - Misschien wat veel beschrijvingen.
Heel tactisch. Sommige critici, waaronder Brutus...
zeggen dat m'n Latijn niet alleen ongrammaticaal is maar platvloers.
Je hebt z'n leven meer dan eens gespaard.
Men zegt dat dat is omdat hij je zoon is.
Is dat waar? - Ik heb geen zoon.
Calpurnia, je derde... je vierde vrouw, is al 12 jaar met je getrouwd.
En nog steeds heeft Caesar geen zoon, geen enkel kind.
Het is alom bekend dat Calpurnia onvruchtbaar is.
Een onvruchtbare vrouw is als een drooggevallen rivier.
Laten we het er niet meer over hebben.
Ook een vrouw moet onvruchtbare grond vruchtbaar maken.
Ze moet leven doen ontstaan waar geen leven is.
Net als Moeder Nijl de aarde voedt en van water voorziet.
Ik ben de Nijl.
Ik zal vele zonen baren.
Dat heeft Isis me gezegd.
Mijn borsten zijn vol liefde en leven.
M'n heupen zijn gewelfd en breed.
Men zegt dat zulke vrouwen zoons krijgen.
Die eerste keer, toen je hier alleen stond...
waarom huilde je toen? Wil je me dat nu vertellen?
Omdat ik iets was kwijtgeraakt.
Wat dan? - Een leven. Het mijne.
Hij veroverde de wereld en stierf toen hij 32 was. Ik ben 52.
M'n enige ambitie is nog om niet door de wereld bedwongen te worden.
Jouw ambities zijn altijd de zijne geweest. Dat moet nog steeds zo zijn.
Ik zal je iets vertellen. Toen ik 32 was, was ik in Spanje.
Ik trof daar een standbeeld van Alexander aan. Toen huilde ik ook.
Toen ook al.
Ik wil je z'n zwaard geven om mee naar huis te nemen.
Hij is te diep begraven. In de tijd begraven.
En de mantel van Alexander? - Die is Caesar te zwaar.
Z'n droom dan.
Maak zijn droom tot de jouwe.
Zijn grootse plannen.
Ga door waar hij is opgehouden.
Maak uit de lappendeken van overwinningen een wereld.
En uit die ene wereld een natie.
Een volk dat de wereld in vrede bewoont.
Eindelijk weet ik wat je van me wilt. - Van ons.
En wordt Alexandrië de hoofdstad? - Die heeft hij uitgekozen.
Ik ben Romein. - En hij Griek.
We worden een volk. - Hij was 32 en het lukte hem niet.
Wij zullen slagen. Jouw dromen, jouw ambities.
Een leven is niet genoeg voor zulke dromen en zulke ambities.
Alexanders mantel is niet te zwaar voor Rome en Egypte samen.
En wat geeft het dat z'n zwaard te diep begraven ligt.
Jouw zwaard zal het zijne vervangen.
Je vermengt politiek en passie. Waar begint het een en eindigt het ander?
Het is niet bij mij begonnen en het zal ook niet bij mij eindigen.
Wat het ook mag zijn, hoe het ook zal aflopen, gun me mijn bestemming.
Jouw bestemming is niet langer alleen die van jou.
Het is ook mijn lotsbestemming.
Weldra zal er iemand zijn die Alexanders mantel kan dragen...
en het zwaard en de naam van Caesar.
En onder die naam zal hij over Egypte heersen...
en over een deel van de wereld of de hele wereld die wij hem schenken.
Ons kind zal een ware zoon voor je zijn, Caesar.
Dat zweer ik bij Isis.
Kan je je vertrek naar Rome lang genoeg uitstellen?
Ik ben zo vlug mogelijk gekomen. - U bent welkom in Caesars huis.
U bent Caesars vrouw, daarom wilde ik dat u als eerste hoorde...
Dat m'n echtgenoot met Cleopatra getrouwd is?
Er is net nieuwe wijn, een van uw vele lievelingswijnen.
Volgens de roddels is het huwelijk volgens Egyptische riten voltrokken.
Dat kan haast niet serieus bedoeld zijn.
En daarbij werd hij officieel tot Egyptische god verklaard.
Eindelijk is hij goddelijk geworden. Dat zal hem deugd doen.
Calpurnia, jij en ik kennen Caesar.
Dat huwelijk is hier ongeldig. Er zit vast een politieke overweging achter.
Wellicht was het alleen bedoeld om 't verbond met Egypte te symboliseren.
Je bent een loyale vriend. Je bent zo snel mogelijk gekomen.
Helaas verplaatst roddel zich nog sneller dan jij en de waarheid.
Heb je gehoord dat koningin Cleopatra Caesars kind draagt?
Ja Antonius, jij en ik kennen hem.
Er zal zijn...
Rome.
Machtig en eenzaam en onbemind.
Een minnares zal je van de aarde naar de hemel verheffen...
en de hele wereld zal een tijd van rechtvaardigheid en liefde kennen.
En er zal Isis een zoon geboren worden.
Er zal een zoon geboren worden. Rome zal hem in goud gehuld leren kennen.
Het oosten zal hem aanschouwen overladen met juwelen en schatten.
Een zoon van Egypte en Rome.
En hier zal hij z'n bestemming vinden.
Doe precies wat ik zeg.
Als het kind geboren is en gezalfd, en tot prins uitgeroepen...
breng hem dan naar Caesar.
Moet Caesar niet hierheen komen? - Doe het precies zoals ik zeg.
Breng het kind naar Caesar, waar al z'n manschappen bij zijn.
Waar alle Romeinen bij zijn.
En leg hem dan aan Caesars voeten.
Ik zal doen wat u zegt.
We raken nooit een Caesar kwijt. - Dat was een smakeloze opmerking.
Vergeet de Romeinse wet niet.
Als u het kind waar anderen bij zijn oppakt, erkent u 't als uw erfgenaam.
Een zoon.
Ik heb een zoon.
Heil, Caesar.
De bastaard is tot koning van Egypte uitgeroepen. Hij heet Caesarion.
Echt een naam voor een troonopvolger. - Rome heeft geen troon.
Dat zou Caesar ook nooit toestaan.
Maar we weten hoe graag hij een zoon wilde hebben.
Daar ben ik blij om. - En dat is te begrijpen.
Nu Caesar een zoon erkend heeft, is het duidelijk hoe het met Brutus zit.
Is het een opluchting om openlijk bekend te staan om wat je bent?
Een leugenaar en een lafaard. - Je moet Casca niet zo vleien.
Daar komt Marcus Antonius trouwens aan.
Een deel van Caesar dat gevaarlijker is dan z'n zoontje.
Het heeft Rome geen kwaad gedaan dat Caesar zo lang in Egypte is gebleven.
In z'n afwezigheid is men hem als een god gaan aanbidden.
Waarom zou hij hier z'n sterfelijkheid laten zien?
Er zijn er die Caesars eerzucht vrezen.
Maar zal hij de republiek vernietigen?
Geloof maar dat hij dat zal doen.
Je tong is erg scherp, Cicero. Straks snijd je je eigen hoofd ermee af.
Dat zal eerder door je zwaard komen. Dat is ook scherp, maar sneller...
en bang voor hoofden.
Het zal in de senaat weer naar wijn ruiken. Voorzichtig ademhalen maar.
Octavianus. Die hoe-heet-ie, die zoon van Caesar...
ben jij daardoor geschokt?
Je zwijgzaamheid wekt de indruk dat je woorden goud waard zijn.
Ik ga met m'n woorden net zo zorgvuldig om als met m'n goud.
En je deugd? M'n vriend kent iemand...
Daar geldt hetzelfde voor.
Als jij sterft, is de kans groot dat je sterft zonder geleefd te hebben.
Ik kan niet vertrekken zonder van m'n zoon en van jou afscheid te nemen.
We dachten dat als wij naar jou toekwamen...
we een paar minuten extra zouden hebben.
Vergeet nooit, m'n jongen:
Wat jij niet loslaat, zal niemand je afnemen.
Heil en vaarwel, kleine Caesar.
Is het een eeuw geleden dat ik in een kleed aan je voeten werd gelegd?
Of was het gisteravond?
Wanneer laat je ons overkomen? - Weldra.
Hoe gauw? Wanneer? - Het duurt even voor ik Rome bereik.
Hoe gauw daarna dan? - Binnen redelijke tijd.
De tijd is onze vijand. - Moet ik hem voor je veroveren?
Wat voor krijgsplan heb je in je hoofd?
Ik moet je zoon naar Rome brengen.
Rome moet Caesars zoon aanschouwen.
De zoon die eens over Caesars wereld zal heersen.
Ik vrees dat het tij zich straks tegen u keert.
Niet alleen de tijd maar ook het tij.
Met al onze goddelijkheid kunnen we daar niets aan veranderen.
Pas na meer dan twee jaar...
in Afrika en Klein-Azië...
kon Caesar naar Italië oversteken en eindelijk thuiskomen...
om z'n triomfen te vieren en z'n zaken op orde te brengen.
"Uit dankbaarheid kent de senaat Caesar toe:
De rang, privileges en titel van dictator voor het leven van Rome."
Dictator voor het leven. Eindelijk is hij heerser over Rome.
Alles moet in gereedheid gebracht worden.
Schepen, dienaren... - Alles is gereed.
Niets verhindert hem nog om ons over te laten komen.
Al was het alleen maar voor z'n kroning.
Majesteit... - Drie verspilde jaren.
Waarom kost het zoveel tijd voor de senaat iets erkent wat iedereen weet?
Dat Caesar heerser over Rome is.
Rufio wil graag het woord. - U schijnt het verkeerd te begrijpen.
Het lijkt me duidelijk. Caesar is tot dictator voor het leven uitgeroepen.
Maar voor de Romeinen is er een groot verschil tussen dictator en heerser.
Niemand is heerser over Rome. - Waarom niet?
Omdat de betekenis daarvan te dicht bij een verafschuwd woord ligt.
Koning.
En als iemand dictator voor het leven van Rome is?
Dat betekent dat men levenslang het respect van de Romeinen verdient.
En de dictaten van een dictator?
Die moeten in elk geval door de senaat worden goedgekeurd.
De vijand. De vijand.
Je vindt het vast vreemd dat ik koningin Cleopatra uitnodig.
Maar Egypte is officieel tot bondgenoot van Rome verklaard.
Maar het verbaasde me toch dat sommigen voor stemden.
Mag ik m'n dankbaarheid uitspreken dat ik de zitting mag bijwonen?
Het is een genoegen om vrije mannen hun vrije wil te zien uitdrukken.
Hij wilde er zo graag bij zijn. Het leek me niet bezwaarlijk.
Na vandaag zal ik nooit meer twijfelen aan de rijkdom van Egypte.
Cicero's opmerking bevalt me niet. Een senator laat zich niet omkopen.
Maar het heeft er alle schijn van dat z'n stem wel te koop is.
Hoe was het ook alweer?
'Rome zal hem in goud gehuld leren kennen.'.
Volgens de verslagen was de ontvangst op straat buitengewoon.
In opdracht van de koningin beweegt de stoet zich heel langzaam voort.
Het lijkt wel of Cleopatra de burgers van Rome in haar ban wil krijgen.
Er is alle reden voor om dat te geloven.
Sinds Romulus en Remus is er niet meer zoiets Rome binnengekomen.
Hij is absoluut niet bang.
Hij is helemaal niet bang.
Uw koningin heeft Rome veroverd. - Het volk dan.
En nu moet je lopen als een koning. Hoofd omhoog.
Hoor ze juichen. Ga op de troon zitten.
Naar rechts buigen en naar links. Een kwade blik naar een onderdaan.
Heel goed. Ik sidder. Zie je me sidderen?
Als ze sidderen, mag je niet glimlachen. Dan houden ze ermee op.
Nu worden de gevangenen hierheen gesleept.
Deze hier heeft nergens macht, dus die is onbelangrijk.
Maar je wilt bekendstaan als een nobele heerser. Wat zeg je dan?
"Ik verleen u gratie."
Luider. Je verleent gratie, dat moet iedereen weten.
"Ik verleen u gratie."
Wie komt daar aan?
Eens was hij je vriend, maar hij heeft zich tegen je gekeerd.
Hij heeft macht, rijkdom en familie. Hij knielt voor je neer.
Hij smeekt je om hem weer te vertrouwen.
Wat dan? Wat doe je dan, kleine koning?
Caesar moet dus wensen wat nodig is?
De moerassen moeten drooggelegd worden om de malaria te verdrijven.
De Tiber moet worden gekanaliseerd.
De haven van Ostia moet verbeterd worden ten gerieve van m'n eerzucht.
Moet ik om nieuwe wegen vragen en bibliotheken voor het volk?
Vele van die voorstellen verdienen onze goedkeuring.
Dus Caesar moet elke dag z'n huiswerk aan de senaat komen voorleggen?
Dus de senaat mag zich niet bezig- houden met het welzijn van Rome?
Dan geldt de Romeinse wet niet meer. - Ik moet hier de wet zijn.
En het welzijn van Rome moet door mijn woord bepaald worden.
En anders ontneemt u me maar die loze titel van dictator.
Ik heb te lang een zwaard gedragen. Ik kan niet toe met een lege schede.
Caesar weet toch nog wel dat de titel een symbolische betekenis heeft?
Het was bedoeld om Caesar te eren en hem te danken voor z'n triomfen.
Ik herinner me die triomfen nog heel goed, Brutus.
En jij? Neem Farsalia. Toen jij gevangen was door Antonius...
en hij popelde om je hoofd van je romp te scheiden, en terecht.
Dankzij mij werd je leven toen gespaard.
Er werd niet over gedelibereerd, ik gaf gewoon het bevel.
Dankzij mij sta je hier nou zo vreselijk braaf te zijn. Ga zitten.
Ik wil geen holle privileges en voorrechten meer.
Geen eerbewijzen alleen om me tevreden te stellen.
Ik blijf liever wie ik ben, een nederig man die slechts wil dienen.
Waarom zijn de ogen van een standbeeld altijd zo levenloos?
Heeft een van jullie ooit de Nijl gezien? Bespaar je dan de reis.
Zij draagt de Nijl in haar ogen.
Het is al laat. - Voor Rome is het heel laat.
Ik was nog aan het praten, Cassius.
Waar was ik gebleven? - Die slechts wil dienen.
Inderdaad, ik heb m'n hele leven gediend.
Ik heb de helft van de wereld voor Rome veroverd.
De meeste van u danken hun fortuin aan mij.
En nu wil ik dat jullie doen wat ik zeg.
Jullie stellen me aan als keizer van Rome.
U hoeft niet weer te gaan zitten.
Mag ik u namens ons allen bedanken voor uw gastvrijheid.
Goedenavond.
Dank u en goedenacht.
Het bevalt ze niet dat ze hier moeten komen in plaats van naar de senaat.
Werkelijk?
Ik begrijp niet waarom de ogen van 'n standbeeld altijd zo levenloos zijn.
Het bevalt ze niet dat je zo met me te koop loopt.
Dat zullen ze aangrijpen om je te onthouden wat al van jou is.
Dat wat m'n goddelijke recht is, nietwaar?
Inderdaad. - Mijn goddelijke recht.
Daar zullen we de senaat eens over laten delibereren.
Weet u zeker wat u eigenlijk zo graag wilt hebben?
Dat heb ik altijd zeker geweten. - En Caesar?
Niemand spreekt toch voor hem?
Is het gepast om te staan voor deze godin die Caesar heeft neergezet?
Of moeten we knielen? - Nog niet.
U ziet dat er ruimte is voor nog een godheid.
Als de god Caesar naast de godin Cleopatra staat...
zal Rome voor ze in het stof kruipen.
Als het ooit zover komt. - Hij wil dat we hem keizer maken.
Slechts een keer, toen hij ziek was. - Die ziekte wordt onze ondergang nog.
Hij heeft zich sindsdien al tot godheid uitgeroepen.
Niet zomaar koning, maar keizer en god.
Doe je ogen toch open. - Wat verwacht je van me?
Als men aan de eer van Rome denkt, denkt men aan een man: Brutus.
Neem je verantwoordelijkheid en red Rome van Caesar.
Vraag me niet hem ten val te brengen. - Dan zal Caesar Rome ten val brengen.
Antonius is net van een bijeenkomst terug met goed nieuws.
Lucius Cotta zal morgen in de senaat voorstellen om me koning te maken.
Dat zal worden aangenomen.
Maar dat begrijp ik niet.
Koning en keizer. - En dat komt erdoor?
Ik heb de laatste maanden gebruik gemaakt van een van m'n privileges.
Ik heb senatoren aangesteld. Ruim de helft is door mij aangesteld.
Alweer het leger van Mithridates dat aldoor al onderweg was.
Het komt erdoor. En morgen, de iden van maart, een memorabele dag...
zal de senaat mij uitroepen tot de koning van Rome.
Wel koning, maar niet van Rome. - Wat bedoel je?
Je mag koning van het Romeinse Rijk buiten Italië worden.
Zelfs je vrienden zijn bang. Ze zijn bang voor het volk.
Misschien dat op den duur... - Wie verspilt er tijd aan het volk?
Alles behalve Rome? Wat is daar dan? Een stel hutten en grotten.
Het hele rijk buiten Italië.
Dat accepteer ik niet. - Ze bedoelen het als een loos gebaar.
Nog zo'n titel om je ego te strelen.
Meer niet.
Maar de senaat zal het goedkeuren? Neem het dan aan.
Ik neem nooit genoegen met een halve triomf.
Dat doe je nu ook niet. Ik kan alleen zeggen wat jij me geleerd hebt:
Neem een beetje, en dan nog een beetje, tot je het allemaal hebt.
Laat ze je tot koning uitroepen, desnoods van een boom in Klein-Azië.
De rest komt vanzelf. - Moet ik dan alles opnieuw doen?
Dat wat je nooit overwonnen hebt, ligt nu op je te wachten.
De legioenen in de buitengewesten van het rijk worden de jouwe.
Het goud en de macht van Egypte, jouw Egypte.
Jij kunt de wereld veroveren en aan je onderwerpen.
Begrijp dat toch.
Koningen en goden worden niet uitgekozen.
Niet alleen Rome, maar het hele schiereiland Italië...
moet in je handen vallen.
Laat ze je uitroepen tot wat ze willen. Mijn legioenen zijn de jouwe.
Samen veroveren we een wereld die Alexanders dromen te boven gaat.
Wat was Rome helemaal toen Sulla stierf?
Toen Crassus de legers in Parthië verspeelde?
Ze kwamen achter me aan in de straten...
jankend als bange honden: Caesar, red ons.
Toen hadden ze me koning willen maken, maar dat stond ik niet toe.
Hij is over de muur gesmeten. Het is geen prettige aanblik.
Titus de geldschieter. Waarom is hij bruut vermoord en hierheen gebracht?
Het is een waarschuwing aan mijn adres. Misschien ben ik de volgende.
Durven ze jou te bedreigen?
Waar was m'n zoon? - Vlakbij. Hij is erg geschrokken.
Lepidus, hoeveel legioenen heeft die? - Vijftien of iets meer.
Waar? - In Scythië.
We gaan vanavond bij Lepidus eten.
We zullen het over legers hebben en over dodenlijsten.
En als ze me morgen het zand van Libië bieden, dan neem ik het aan.
Maar dit is de grote Caesar, bemind door heel Rome...
en een van ons.
Hij moet sterven opdat Rome leeft.
Als het moet gebeuren, laten we het dan zonder schaamte en vrees doen.
Als de hele wereld moet weten dat Rome geen koning wil...
Iaat het dan de eerzame daad zijn van vrije mannen en bij daglicht.
Het licht van welke dag dan? Morgen?
In de curia van de senaat?
En moeten we allemaal bewapend zijn?
Decimus, u begeleidt morgenochtend vroeg Caesar naar de senaat.
Marcus Antonius mag niet met Caesar in de curia naar binnen.
Neem hem terzijde om te bespreken wat je vanavond zult horen.
Er schiet me iets vreemds te binnen.
Caesar heeft ons eens gevraagd op wat voor manier we wilden sterven.
En toen hij zelf aan de beurt was, zei hij: Plotseling.
Vreemd, nietwaar?
Ik was bang dat je nog sliep. - Caesarion slaapt nog wel.
Hij heeft haast niet geslapen. - Was hij bang voor het onweer?
Hij zei van niet, maar ik kon merken dat dat wel zo was.
Kom je nog even binnen? - Decimus wacht op me.
Hij kwam vroeg langs om me naar de senaat te vergezellen.
Decimus? Doet hij dat vaker? - Het is een slimme politicus.
Hij denkt dat hij er voordeel bij heeft om met mij te arriveren.
Hou Antonius bij je in de buurt. - Jij ook al?
De dames van Rome hebben elkaar aangestoken met hun angsten.
Calpurnia smeekte me om niet naar de senaat te gaan.
Waarom zou ze niet willen dat je erheen gaat?
Ze had slecht geslapen.
Ze werd schreeuwend wakker. De donder, het onweer.
Ze droomde dat ik vermoord werd. En over een bebloed standbeeld van me.
Bedienden vertelden dat ze brandende figuren in de lucht gezien hadden.
Men had geheimzinnige vogels op het Forum gezien.
Een daarvan vloog de senaat binnen met een lauriertak...
en liet die vallen voor het standbeeld van Pompejus.
Ik ben bang. - Zeg niet dat ik weg moet blijven.
Mag men zeggen dat Caesar de wereld liet schieten vanwege een onweer?
Dat z'n goddelijkheid op de loop ging voor menselijke bijgelovigheid?
Ik voel dat je me nodig hebt, en ik kan je niet helpen.
Help me dan te leven zoals ik gedaan heb, altijd anders dan de anderen.
De anderen, voor wie het leven niet meer is dan de vrees om te sterven.
Jouw goden en de mijne begeleiden je.
De wereld is vol kleine mannen, behalve jij.
Het vuur brandt.
De winden der vernietiging waaien.
Rome, machtig en eenzaam...
de winden der vernietiging waaien op u neer.
Storm en hagel zullen graan doen knakken en levende wezens doden.
De hemelen en de goden zelf.
M'n zoon.
Caesar. Caesar. Caesar.
Er is zoveel te doen geweest. - En u hebt het heel goed gedaan.
Is dat waar... - Ja.
In Egypte bouwen we eeuwige monumenten voor onze dode helden.
Jullie verbranden ze als afval.
Ik heb het tiende legioen meegenomen. U hebt niets te vrezen.
Niets te vrezen? Dat is toch geen reden om te blijven?
Ik moet ineens de scherven van een gebroken wereld oprapen.
Caesar... En u die ineens vertrekt. - Vindt u dat ik moet blijven?
Vraag me niet om duidelijk te zijn over m'n gevoelens. Ik ben moe.
Het valt me toch al zwaar om tegen u te zeggen wat ik bedoel.
Maar u spreekt zo goed.
Ik hoor dat u Caesars testament prachtig voorlas...
aan de snikkende, moorddadige, vrije burgers van Rome.
Waarin z'n achterneef Octavianus als erfgenaam genoemd wordt.
Ik ken Caesars redenen. Als het niet Octavianus geworden was...
hoeveel uren, hoeveel minuten hadden u en uw zoon dan nog geleefd?
Als Caesar koning geworden was, zou hij dan Octavianus gekozen hebben?
Hoe het ook zij, het is voorbij.
Caesar en de droom die met hem werd omgebracht.
Eerst Alexanders droom...
en daarna die van Caesar. Het is allemaal voorbij.
Eerst moet de orde in Rome hersteld worden.
Brutus, Cassius en de anderen moeten gedood worden.
Caesar moet postuum de titel krijgen die hem bij leven onthouden werd.
Een dode koning, een dode god. Dat is zelfs voor Rome veilig genoeg.
Als Caesars zoon kan Caesarion z'n titel en z'n goddelijkheid opeisen.
En aan welke rechtbank moeten we die aanspraken dan voorleggen?
Ik zal het zelf aan de senaat van Rome voorleggen.
Ik geloof waarachtig dat u dat zou doen.
Als de senaat is uitgelachen, moeten wij Rome zeker de oorlog verklaren?
Nee, want daarvoor is een Caesar nodig.
U hebt nog maar weinig tijd.
Een Caesar.
Maar ik dank u. Ik zal uw vriendelijkheid niet vergeten.
U geeft het te makkelijk op. - Echt waar?
Laat me naar Alexandrië komen om verder te praten.
Vanavond al, als het mogelijk was.
Hoe dan ook, probeer het niet te vergeten.
Meer dan twee jaar achtervolgde Antonius Caesars moordenaars.
Ten slotte, in Philippi...
kon hij z'n legioenen tegenover die van Octavianus opstellen.
Cassius stierf als eerste. Hij sloeg de hand aan zichzelf.
Daarna Brutus en de anderen.
Heil, Antonius.
Heil, legioenen van Antonius.
Vergeet Philippi niet.
Hij heeft gewonnen.
Deze kant op, heer.
Mijn tent is die kant op.
Ik ga straks wel naar hem toe. Ik word zo somber van Octavianus.
Je had het beloofd.
De strijd is gestreden. We hebben gewonnen. Daar knap je vast van op.
Ik had bij jullie moeten zijn. Je had me niet moeten tegenhouden.
Caesar was te ziek. - Caesar ? O ja, ik vergeet het steeds.
Ik heb de naam geërfd en tot de mijne gemaakt.
Waarom ook niet. Niemand zal je voor de andere Caesar aanzien.
Je troepen hebben in ieder geval moedig gestreden.
Agrippa hield me op de hoogte. - Wat deed je daar dan ?
De slag werd door mannen geleverd, niet door stukken hout te water.
Waarom had je Agrippa bij je ? Verwachtte je soms regen ?
Zullen we samen een plek gaan uitzoeken ?
Schei uit. Er zijn zaken die we moeten bespreken.
Heb je er bezwaar tegen als Agrippa erbij blijft ?
Ik heb te allen tijde bezwaar tegen hem.
Terwijl je hier zo lag, heb je vast tijd gehad om na te denken.
Het is het beste om het triumviraat voort te zetten.
Jij, ik en Lepidus. - Uitstekend.
Lepidus krijgt Afrika en de eilanden, jij Spanje en Gallië.
En Rome en Italië zal door ons samen bestuurd worden.
En jij ? - De rest.
Als Lepidus in Afrika zit en jij in het oosten...
is het aan mij om de orde in Rome en Italië te herstellen.
Maar ik heb meer geld nodig. Er zijn al belastingopstandjes geweest.
Akkoord.
Zou Caesar dit goedkeuren ? - Beslist.
Misschien had die sluier van Isis hem gestoord.
Drie jaar en Rome herinnert zich hem alleen nog van een gouden munt.
De munten die ik heb meegenomen ? Octavianus heeft ze laten slaan...
ter herinnering aan z'n verheffing tot godheid.
Zo kon hij Caesars goddelijkheid en al het andere erven.
Een dode god kan z'n testament niet herschrijven.
Zoals beloofd heeft Antonius uw aanspraken aan de senaat voorgelegd.
Z'n andere beloften lost hij ook in. - Caesar is al drie jaar dood.
Philippi is al ruim een jaar geleden. - Antonius komt.
Hij heeft Egypte nodig. - U bent Egypte.
Dat bedoelde ik natuurlijk ook. Antonius heeft mij nodig.
Praat me niet van geldzaken. Daar krijg ik hoofdpijn van.
Goed dan. Berichten uit Rome.
Lepidus is uit z'n ambt gezet en verjaagd.
Had ik maar niet zoveel gedronken vandaag.
Dat ben ik met je eens.
Maak ik je ongerust ? - Inderdaad.
Ik wed dat Caesar nog nooit beneveld is geraakt door wijn.
De veldtocht tegen Parthië zal zwaar worden.
Hoeveel legioenen hebben we nog ? - Ik weet het niet.
Er zijn er zoveel gedeserteerd.
Ze hebben al maanden geen soldij meer gehad.
Weet je nog dat we Griekenland binnenvielen ? Ik at met ze.
Ik was een van hen.
Ze lijken nu zo veraf, alsof ze slechts een herinnering zijn.
We moeten goud vinden om ze te betalen.
Het graan om ze te voeden, schepen, voorraden, uitrustingen.
En waar moeten we naar dat alles op zoek ?
Ik dacht aan het oosten. - Syrië ?
Meer naar het zuiden. - Ethiopië ?
Noordelijker. - Noem haar niet.
Ik ga niet bedelen. Waarom biedt ze geen hulp aan ?
Misschien weet ze het niet. - Al deed ze 't maar uit dankbaarheid.
Waarom komt ze niet naar mij ? Ben ik minder dan Caesar ?
En zij is niet minder dan koningin Cleopatra.
Koninginnen. Je kleedt ze uit en er is niets van over.
Net zomin als je aan een naakte generaal z'n rang afziet.
En generaals zonder leger zijn pas echt naakt.
Goed dan, ik kom haar halverwege tegemoet.
Ik stuur jou naar haar toe om haar te bevelen hierheen te komen.
Daar maak ik die reis niet voor. - Ontbieden dan.
Voor mijn part smeek je haar of wat dan ook.
Giet geurwater over haar uit, hinnik als een paard. Als ze maar komt.
Ik begrijp je positie. Maar je begrijpt ook vast de mijne.
Ik sluit me niet aan bij al die koninginnen...
die sidderden van geluk omdat ze door Antonius ontboden werden.
Maar ik zei niet 'ontbieden'. - Je zei 'uitnodigen'.
En hij bedoelde 'ontbieden'. Hoe dan ook, ik ben de koningin van Egypte.
En ik verkies op Egyptisch grondgebied te blijven.
Tarsus is niet aan het andere eind van de wereld.
Al was het een stap van Egypte, dan was het nog te ver.
Ik zal Antonius ontmoeten...
op Egyptisch grondgebied.
Er moet toch een plaats te bedenken zijn die u beiden bevalt ?
Moet dat echt ?
Ze is het vast. Het kan niet anders.
Ze zei: Nooit, tenzij op Egyptisch grondgebied.
Vrouwen zeggen vaker 'nooit'.
Heet koningin Cleopatra namens mij welkom.
Breng m'n uitnodiging over voor een banket in het paleis.
Ben je nog niet overtuigd ? Kom gauw terug, er is veel te doen.
Laat de koks hierheen komen.
Vergeef me, maar u bent degene die het niet begrijpt.
Koningin Cleopatra is op Egyptisch grondgebied en wil daar blijven.
Hooggeleerde Sisogenes...
dit is Tarsus en niet Alexandrië.
U bent in Tarsus. Ik ben in Egypte.
Als Antonius de koningin wenst te spreken...
moet hij naar haar komen in Egypte.
Ik zal m'n best doen Antonius over te halen.
Wat bent u snel gekomen. - Het zou anders onvergefelijk zijn.
Ik had hier al aanwezig willen zijn. - Dat zou ik mezelf niet vergeven.
U moet uzelf af en toe eens wat kunnen vergeven.
Kunt u in die drie jaar nog mooier geworden zijn ?
Zo lang al ? De tijd is omgevlogen.
Die ketting van u lijkt wel uit gouden munten te bestaan.
Munten met Caesars beeltenis.
Vindt u hem mooi ? - Heel mooi.
En ik vind uw kleding ook heel aantrekkelijk. Grieks, nietwaar ?
Ik ben dol op bijna alle Griekse dingen.
Als bijna helemaal Griekse voel ik me gevleid.
Een hoogst ongewone halsketting.
Allemaal munten met Caesar erop. Hoe komt u er aan ?
Ik heb hem speciaal laten maken. Ik draag hem altijd.
Wat een fabelachtig feestmaal.
Op een schip zijn de mogelijkheden zo beperkt.
Een fabelachtig schip met daarop de fabelachtige Cleopatra.
Marcus Antonius is anders ook niet echt onbekend.
In het jaar sinds we elkaar... - Bijna drie jaar.
U bent inmiddels voor een derde deel heerser over Rome.
U staat uzelf niet toe om hem te vergeten, nietwaar ?
Wat een vreemde woordkeus. Mezelf niet toestaan ?
Is het noodzakelijk om hem om uw hals te dragen ?
U vergeet hoe vol uw leven de afgelopen drie jaar is geweest.
Ze zullen voor u ook niet saai geweest zijn. U heerst over Egypte.
Ze zijn druk geweest, maar niet vol.
Dat is een verschil. Er zijn niet genoeg uren in m'n dagen.
Maar in m'n nachten zitten er te veel. Ik vul ze met herinneringen.
Aan Caesar ? - En aan een droom die bijna uitkwam.
Weet u nog ?
En op een avond in Rome heb ik gezegd dat hij nog kan uitkomen.
U hebt die avond zoveel gezegd, tegen zo veel.
Laat me ze allemaal wegsturen. - Er komen nog mensen optreden.
Een Griekse dans om de god Bacchus te verwelkomen.
Als ik nadrukkelijk vertrek, moeten zij ook weggaan.
En dan kom ik terug, zodat we alleen verder kunnen praten.
Wanneer komt u dan terug ? - Over een uur, op z'n hoogst twee.
En hoe lang blijft u dan ? - Tot we niets meer te zeggen hebben.
Kunt u goed zwemmen ? We vertrekken namelijk bij zonsopgang.
Dat begrijp ik niet. - We gaan terug naar Alexandrië.
Dus u bent voor een nacht hierheen gekomen, om mij voor gek te zetten.
Voelt u zich minder voor gek gezet als u vannacht bij mij kunt blijven ?
Zoals ik als eens gezegd heb, kom ik bij u niet goed uit m'n woorden.
Er is zoveel dat ik niet kan zeggen. - Dan weet ik dus ook niets.
U zegt ook heel veel niet. - Dat geldt vast voor iedereen.
Blijf nog even. Ik ken u al zo lang, maar ook zo slecht.
Gun me nog wat tijd. - Noch ik...
noch Egypte en Rome samen, zelfs niet de goden kunnen tijd toebedelen.
Gebruik wat u hebt.
Verspil het niet door hier voor god te spelen...
terwijl Octavianus in Rome echt een god wordt.
Ik neem aan dat de dans afgelopen is.
Kom overeind. Ik wil zien of u ook met uw herinneringen naar bed gaat.
Voor iemand die niets uitspreekt, is het vast fijn om dingen te vernielen.
Ik wil nu iets zeggen.
Misschien een andere keer. - Nu.
Veroveren, veroveren.
Dwing de wereld op de knieën.
'Jij bent geen Caesar. Wist je dat ?'
'Wees dapperder dan de dapperste, maar nog geen Caesar.'
'Caesar deed alles eerder en beter. Hij heerste beter, beminde beter.'
'Hoe je ook rent, je komt er niet uit. Er is geen uitweg.'
'Caesar zal jou en het hele universum overschaduwen.'
'Kom naar Alexandrië wanneer u maar wilt', zei u in Rome.
'Nu, vanavond, ' zei ik.
Om te buigen voor uw troon, om te praten over een nieuw verdrag.
Om te praten over z'n zoon, over die droom die u nog steeds vervult.
Alexanders plan voor een wereld die door jullie bestuurd zou worden.
En waar is Marcus Antonius ?
De grote, goddelijke Antonius ?
Hier.
Die is hier.
Een pas achter Caesar.
Aan de rechterkant van Caesar, in de schaduw van Caesar.
Vertel me eens hoeveel u sinds hem bemind hebben.
Een ? Tien ? Niemand ?
Hebben ze u met zijn lippen gekust ? Roept u zijn naam in het donker ?
En kwam hij achteraf met verwijten en hebt u om vergiffenis gesmeekt ?
Dus u komt hier beschonken en vol zelfmedelijden heen...
om Caesar te overwinnen.
U vult al zo lang m'n leven...
als een groots gebulder dat ik overal in m'n hart hoor.
Ik wil van u af zijn, ik wil niet naar u verlangen.
Ik wil niet bang meer zijn.
Maar dat stond Caesar niet toe.
Maar ik zal nooit van je af zijn.
Vanaf het moment dat ik je op dat stenen monster Rome zag betreden...
blinkend in de zon als een gouden speeltje...
raakte ik ziek van afgunst op Caesar.
Niet om z'n veroveringen, z'n triomfen of 't gebrul van de menigte.
Ik was jaloers om jou.
Toen we elkaar in Rome ontmoetten, herkende ik je meteen.
Hoe had ik je kunnen vergeten ? - Herkende je mij ?
Jaren daarvoor was je in het paleis in Alexandrië gestationeerd.
Onder die dikke Romeinse generaal, hoe heette hij ook weer ?
Gabinius.
Ik was twaalf jaar, en ik hield van je.
Onzin. - Het is echt waar.
Minnaars willen altijd dat ze voordien nooit bemind hebben.
Het is mogelijk.
Het wordt een spel. Wie hield het eerst van wie ?
Als je me indertijd al zag, dan was je vast doodsbang voor me.
En terecht. Romeinen rijgen kinderen aan hun zwaard...
en voeren ze aan hun paarden.
We laten dit het begin zijn.
Vanaf vanavond moet je nooit meer jaloers zijn op Caesar...
of op wie of wat dan ook.
Dit is immers niets nieuws.
Antonius stelt zich al jaren tevreden met de kruimels...
op het bord van Julius Caesar.
Volgens mij verdienen ze elkaar.
Laat hij in Egypte blijven. Laat hij z'n leven maar verspillen.
Maar niet de bezittingen en het rijk van het Romeinse volk.
Het Romeinse volk.
Wat betekenen triomfen en bezittingen voor hen ?
Is hun Antonius tevreden ?
Dan zijn zij dat ook.
Veegt hun Antonius hun rijk onder Cleopatra's bed ?
Dan zuchten de Romeinen en blijven tevreden.
Hoe lang hij ook wegblijft en hoe ver weg zonder ooit aan hen te denken...
het Romeinse volk zal hem blijven koesteren.
Hij is ver van Rome, maar niet ver van Caesar en van Caesars zoon.
Heb je het over mij, Germanicus ? - Nee Octavianus, over Caesar.
Ik ben Caesar.
Alleen zolang Antonius ver van Rome blijft.
Blijf niet te lang in Alexandrië.
Blijf niet te lang in Rome.
In hoeverre is Antonius op de hoogte ? - Hij weet alles.
Ik schrijf hem regelmatig. Brieven die ik hem persoonlijk laat bezorgen.
En wat voor antwoord geeft hij ? - Dat het hem niet meer interesseert.
Dat hij niet terugkeert naar Rome, al weet hij wat er op het spel staat.
En dat hij niet bij u weg wil.
Kom nog eens met die geit.
Nog eens.
Maar niet te veel.
Koeienmelk, geitenmelk of ezelinnenmelk ?
Waarmee worden baardharen het zachtst ?
Is het waar dat Octavianus zich maar een keer per week scheert ?
Terwijl hij net zo goed het dons door de wind kan laten wegblazen.
Je wist dat Germanicus uit Rome is aangekomen, hé ?
Heb jij uitgesproken ideeën over baarden ? Ik had vroeger een rossige.
Waarom heb je hem nog niet ontvangen ?
Als je erheen gaat, moet dat dan voor heel lang zijn ?
Ik moet er een paar meenemen.
Die hadden ze nog niet, de laatste keer dat ik in Rome was.
De arbeiders die de fundamenten voor m'n graf legden, vonden een muur.
Iemand had er eeuwen geleden iets in gekrast:
'Je was er afgelopen nacht niet en ik kon niet slapen.
Kom je vannacht wel ?'
Denk je dat ze elkaar weer ontmoet hebben ?
Alles wat ik wil vasthouden en zien, wat ik wil hebben of zijn...
is hier bij jou.
Ik moet geen medelijden met mezelf hebben.
Koninginnen zijn daar vaak niet beter in dan koningen en prinsen.
Het is zo onrechtvaardig.
Wat ik nu voel, had ik moeten voelen toen ik nog heel jong was.
Dan had ik kunnen zeggen dat de liefde zo zou zijn en zou blijven.
Maar ik heb zo lang gewacht en nu weet ik plotseling, nu pas...
hoeveel pijn het doet en dat liefde je hart kan doorboren.
Wees voorzichtig met Octavianus. - Hij moet maar oppassen.
De Romeinen willen geen oorlog tussen jullie tweeën.
Je bent er ook nog niet klaar voor.
Maar de wereld is vol liefde. Er komt geen oorlog meer.
Je moet je deel opeisen.
Je titels en volmachten moeten precies worden uitgespeld.
Er mag niet getwijfeld worden aan je zeggenschap in het oosten.
Hoe moet ik dit overleven ? - Op dezelfde manier als ik.
De ene ademtocht na de andere.
En elke ademtocht brengt ons een stapje dichter bij elkaar.
Je neemt zoveel van mij met je mee, en zo ver weg.
Blijf het je herinneren, zij willen dat je het vergeet.
Hoe kan ik je vergeten ?
Ik kan nooit verder van je weg zijn...
dan zo.
Hij komt aan in Brindisium.
Agrippa en ik willen hem met een grootse ceremonie verwelkomen.
Hij moet beseffen hoe na hij de Romeinen...
ons allemaal aan het hart ligt en altijd gelegen heeft.
Hij is wel heel lang weg geweest.
Laten we hem overhalen om nog langer hier te blijven.
Als je meegaat naar Brindisium, kan je misschien helpen, Octavia.
Maar het is slechts een half jaar geleden...
Ik vraag vergeving aan Agrippa...
maar ik vind niet dat een jonge weduwe zich moet terugtrekken.
Je komt sinds de dood van je man het huis niet meer uit.
De afwisseling zou je gezondheid goeddoen.
Dan vraag ik vergeving aan Agrippa en onze voorouders...
en zie ik heel erg uit naar die afwisseling.
Niets en niemand kan stralender zijn dan zij.
Niet alleen Antonius, maar elke man zou Octavia begeren.
Hoe kan ik hem beter van m'n welgezindheid overtuigen...
en hoe kan hij beter z'n liefde voor Rome belijden dan door te accepteren.
En Cleopatra ?
Stel je voor om haar voor het huwelijk uit te nodigen ?
Weet je nog toen Julius Caesar hier was en zij ook in Rome verbleef ?
Z'n hart en z'n verstand waren vergiftigd.
Natuurlijk, die vallende ziekte, maar niet alleen dat.
Cleopatra. - Dat weet ik nog heel goed.
Antonius is Caesar niet. - En daar ben ik blij om.
Stel dat hij met Octavia trouwt, vergeet hij Cleopatra dan ?
Zal zij dat toestaan ? - Waarschijnlijk niet.
Mag ik spreken ? - Vertel het me, vlug.
Er is nieuws uit Rome. Antonius en Octavianus hebben een pact gesloten.
Antonius heeft het hele oosten toebedeeld gekregen.
Egypte wordt bondgenoot van Rome. - Het is volbracht.
Er is meer te vertellen. - Niet waar.
Hij is bang. - Is er meer ?
Vergeef me, goddelijke majesteit, maar er is een huwelijk gesloten.
Een staatshuwelijk tussen Octavia, de zuster van Caesar...
en Antonius.
Verder nog iets ?
Ze zijn op het moment in Athene. Daarna gaat Octavia terug naar Rome.
En Antonius komt hierheen om over het bondgenootschap te onderhandelen.
Laat me alleen.
Helemaal alleen.
Antonius.
Bevalt het u ?
Jawel, buitengewoon. - Het is hier in Athene gemaakt.
Ze zijn niet zo praktisch als de onze, natuurlijk.
Grieken hebben nu eenmaal een zwak voor schoonheid.
Smaakt de maaltijd u niet ? - Jawel, maar ik heb niet echt trek.
Als er iets is dat u liever wilt... - Heus Octavia, ik ben tevreden.
De goden weten dat je niet anders doet...
dan me in alle opzichten behagen.
Nieuws van Domitius ? - Hij heeft het paleis niet bereikt.
Hij mocht de stadspoort niet door.
Wilt u mij verontschuldigen.
Je hoeft niet weg te gaan.
Als ik mannen over staatszaken hoor praten, vraag ik me meteen af...
waarom de wijn zuur geworden is.
Goedenacht, Rufio.
Goedenacht, heer.
Dus Domitius is weggestuurd. De hoeveelste is dat al niet ?
Vijf van je ambassadeurs zijn dit jaar al weggestuurd.
Als jij was gegaan... - Ik vroeg erom en jij stemde toe.
We krijgen geen graan en geen goud. - Ik kan niet gaan onderhandelen.
Maar ze laat niemand anders toe.
En als ze mij nu ook wegstuurt ?
Dat is onmogelijk.
Ben je ooit echt bij haar weggegaan ?
Ik heb drie dagen op een audiëntie gewacht.
Wat is het doel ervan ? - Ik wil de koningin alleen spreken.
U staat voor de troon van Egypte. - Dat weet ik.
Wat wilt u bespreken ? - Privé-aangelegenheden.
Ik houd geen privé-audiënties met mensen die zich niet voorstellen.
Ik ben Marcus Antonius.
Ik weet wie u bent. Maar wat bent u op het ogenblik ?
Ik ben gezant van Rome en proconsul van het rijk ten oosten van Italië.
Een indrukwekkende titel. - Goed genoeg voor een privé-gesprek ?
Zonder een verdrag met Egypte...
bent u niet in staat die gebieden te behouden...
is het wel ? - Mogelijkerwijs.
Dan staat u hier dus als smekeling.
Als u me zo wilt beschouwen. - En dat doe ik.
En daarom moet u de houding aannemen die een smekeling betaamt.
U moet knielen.
Wat moet ik doen ? - Knielen.
Vraagt u dat van een proconsul ? - Ik heb het Julius Caesar laten doen.
Ik eis het van u.
U krijgt het verdrag waar u om vraagt op de volgende voorwaarden:
Als proconsul van Rome...
draagt u de volgende gebieden aan Egypte over:
Judea, Jordanië, Armenië, Fenicië, Sinaï, Arabië...
en de eilanden Cyprus en Kreta.
U vraagt om een derde van het Romeinse Rijk.
Anders geformuleerd:
Ik geef u twee derde.
Heel genereus. Ik kan het niet aannemen.
Dan zou ik als ik u was nog maar wat overleg plegen.
Misschien moet u maar eens bij uw meerdere in Rome te rade gaan.
M'n meerdere ? - Octavianus.
Caesar Octavianus.
Ik heb u nog geen toestemming gegeven.
Nu kunt u gaan.
Allemaal eruit. Ik wil hare majesteit onder vier ogen spreken.
Wegwezen, voor ik jullie aan m'n zwaard rijg.
Zo jagen Romeinen kleine meisjes de stuipen op het lijf.
Dat vinden ze leuk. Wacht buiten maar.
Ik ben op aandringen van haar broer met Octavia getrouwd.
Heb je haar gekust of heb je haar in de huwelijksnacht de hand geschud ?
Het huwelijk werd al gevierd voor ik arriveerde. Hoe kon ik weigeren ?
Door nee te zeggen. Zoals je op al mijn eisen nee gezegd hebt.
Dat zijn het soort eisen die je aan een weerloze vijand voorlegt.
Jij bent niet weerloos. Nog niet.
Ik kan je die gebieden niet geven. Dat zou tot 'n breuk met Rome leiden.
Waarom dacht je dat ik erom vroeg ?
Ik zou Octavianus in de kaart spelen. Het zou onverstandig zijn.
Is het zo verstandig om de hele wereld aan Octavianus over te dragen ?
Om publiekelijk voor hem te buigen ?
Om z'n zuster tot echtgenote en minnares te nemen ?
Alsof je je schaamt omdat je zo lang bij je Egyptische hoer gebleven bent ?
Waar ben je kwaad om ? Omdat ik me met Octavianus inlaat...
of omdat ik met z'n zuster getrouwd ben ? Jaloezie of politiek ?
Allebei. En ik vervloek je omdat je dat niet begrijpt.
Alsof jij zo deugdzaam bent. - Nu ben je aan Octavianus geketend.
En met zulke prachtige ketenen.
Zo bescheiden, zo deugdzaam.
Ik heb gehoord dat ze geheel gekleed naar bed gaat.
Ik ben teruggekomen, de rest gaat je niet aan.
En wanneer draaf je terug omdat je meester met z'n vingers knipt ?
Of die vrouw.
Ik heb maar een meester.
M'n liefde voor jou. - Nee.
Laat de liefde nooit je meester zijn.
Nooit. Geef jezelf aan de liefde over...
en je vergeet wat je bent, wie je bent en wat je wilt.
Is dat dan zoveel meer waard ?
Ik zal niet toestaan dat de liefde m'n meester is, noch Octavianus.
Wees nooit bang. - Wat een zelfvertrouwen.
En heeft Octavianus een meester ?
Hij wil als keizer en god over ons rijk heersen.
Om te beginnen het Romeinse Rijk. En wat staat hem in de weg ?
Jij en ik. - En m'n zoon.
De rechtmatige erfgenaam van de troon en de glorie van Caesar.
Octavianus heeft zich daar al meester van gemaakt.
En nu zal hij de liefde die Rome voor jou koestert vernietigen.
Je huwelijk met z'n zuster heeft mij tot je hoer gemaakt.
Nooit bang zijn voor Octavianus ?
Ik denk dat hij nu degene is die niet bang moet zijn.
Noem een stad en ik zal hem innemen.
Ik achterhaal zonder moeite de zwakke plekken in een leger.
Maar als ik over ditjes en datjes moet zitten praten...
met knikjes en hoofdschudden, dan raak ik de kluts kwijt.
Ik wilde het goed doen...
maar ik heb het er heel slecht van afgebracht.
Er is nog tijd.
Als iemand me zou vragen wat ik wil, is het dit:
Met jou een vredig en liefdevol leven leiden.
Zijn er voorwaarden aan de algehele overgave verbonden ?
Ten eerste moet je volgens de Egyptische riten met me trouwen.
Dat is geen voorwaarde maar een beloning.
En dan roep je Caesarion uit tot koning van Egypte.
En wij zullen samen in zijn naam regeren.
Met alle liefde.
Je draagt alle gebieden die ik heb opgeëist aan Egypte over.
Dat moet. Al was het alleen om je eigen macht aan te tonen.
Anders zullen we op den duur alles kwijtraken.
Zie dat toch onder ogen.
Ik zie niets anders dan jou.
Dit is onvergefelijk. Hij is volgens die barbaarse riten getrouwd.
Riten die in Rome niets betekenen. Caesar zelf...
Antonius kruipt achter zijn nagedachtenis aan.
Maar heeft Caesar soms ook een derde van het Romeinse Rijk...
in Cleopatra's verdienstelijke schoot geworpen ?
De betreffende gebieden werden door Julius Caesar onderworpen.
Daarom komt z'n zoon het recht toe om erover te heersen.
Uit naam van de grote Caesar...
verleen ik koning Ptolemaeus Caesarion dat recht.
De grootheid van Rome berust niet op wat Rome neemt...
maar op wat Rome geeft.
'De grootheid van Rome berust op wat Rome geeft', zegt hij.
En vervolgens geeft hij weg wat niet van hem is.
En Cleopatra neemt, en ze zal meer nemen.
En er zal oorlog uitbreken.
Zij en ik weten dat er oorlog komt.
Maar ik zal daar niet op aandringen.
Noch zal ik me tegen Antonius uitspreken.
Die oorlog moet me worden opgedrongen.
Het volk van Rome moet me tot deze oorlog dwingen.
Zij moeten de poorten van de senaat bestormen en erom schreeuwen.
Als we vlug zijn, horen ze er pas van als we in Griekenland geland zijn.
Jullie moeten onmiddellijk de troepen inschepen.
Als we besluiten dat te doen. - Dat is al besloten.
M'n manschappen reizen niet graag over zee.
Ze verplaatsen zich liever over land.
Je manschappen doen wat ze gezegd wordt.
M'n manschappen doen wat ik ze zeg. Het zijn nog geen...
Het zijn nog altijd Romeinen.
Maar aangezien ik ook doe wat me gezegd wordt...
De uiteindelijke beslissing ligt bij Antonius.
En ik weet zeker dat hij die ook zal nemen. Dat is alles.
Laten we het nu niet oneens zijn in aanwezigheid van onze officieren.
Jouw officieren.
Welke uiteindelijke beslissing moet ik nemen ?
Waarom wil je de legers niet overbrengen ?
Omdat ik geen oorlog met Rome wil.
100000 man onder Marcus Antonius ?
Octavianus gaat heus niet vechten. - Hij zal wel moeten.
Rome zal je echt niet de oorlog verklaren.
Daar ben ik het niet mee eens. - Ik heb jou niets gevraagd.
Sinds die keer dat ik betwijfelde dat die 300 nieuwe schepen nodig waren.
Dat is de manier om een oorlog te voorkomen.
Zijn er ooit 300 oorlogsschepen gebouwd zonder dat er oorlog was ?
We krijgen zonder oorlog ook wat we willen hebben.
Luister alstublieft naar me.
Volgens mij staan we aan de rand.
Er wordt aan touwtjes getrokken. Ongewild worden we gemanipuleerd.
Octavia stuurt een delegatie bestaande uit vooraanstaande mannen.
Waarom ? Ze kunnen alleen naar Rome terugkeren met Antonius'...
beledigende en onnodige echtscheiding van haar...
en z'n weigering om ze te zien.
Dat heeft hij op mijn verzoek gedaan. Ik ben verantwoordelijk.
Maar ik heb het gedaan.
Wat stel je voor ? - Laat mij naar Rome gaan.
Ik zal Octavianus en het volk ervan overtuigen dat we vrede willen.
Ga dan maar naar Rome.
Wees voorzichtig.
Die oude man ligt je na aan het hart. Je maakt je zorgen.
Neem me niet kwalijk, maar het heeft veel van liefde weg.
Laat ze maar praten. Laat ze maar onderhandelen.
Wij hebben de tijd aan onze kant.
Deze muren geloven hun oren niet, nu ze zo'n stilte horen.
Aan de rechterkant.
En aan de linkerkant.
Het geroep van het Romeinse volk is goed te horen.
Maar de Romeinse senaat heeft er geen antwoord op.
Zullen we dan maar blijven zitten...
luisteren ?
Ieder van ons zou maar al te graag Cleopatra de oorlog verklaren.
Maar hoe kan dat zonder te vechten tegen Marcus Antonius...
die door Rome bemind wordt en die Rome bemint.
'Die door Rome bemind wordt en die Rome bemint.'
Ik heb hier het testament...
van Antonius, die zoveel van Rome houdt.
Lees zelf maar hoeveel hij van jullie en van Rome houdt...
in z'n testament, gesloten met zijn zegel.
Het testament is onlangs op zijn verzoek in de tempel afgegeven...
door Sisogenes. Een uitzonderlijke missie voor een uitzonderlijke man.
Zo'n wijze man, zo'n vertrouweling van Cleopatra.
Lees Antonius' testament, het eind ervan.
Leer het laatste verzoek van jullie beminde Antonius maar uit je hoofd.
Z'n liefde voor Rome spreekt daar duidelijk uit.
Er staat in dat als hij dood is...
als Marcus Antonius gestorven is...
dan wil hij begraven worden...
in z'n geliefde Alexandrië.
In Egypte, te midden van Egyptenaren.
Naast z'n Egyptische hoer.
Is het waar wat ik zeg ?
Spreek ik de waarheid ?
Oorlog.
Ik houd u de gouden speer van de oorlog voor.
Hij is me met algemene stemmen door de senaat ter hand gesteld.
En nu is het aan jullie, het Romeinse volk, om mij te leiden.
Waar is de vijand ?
Wijs mij de weg naar Egypte.
Daar. Daar is Egypte.
En zo raakten de Romeinen weer met elkaar in oorlog.
En zoals Antonius voorspeld had...
kwamen de legers van Octavianus naar de plek waar zij geland waren.
In Actium in Griekenland.
Bij zonsopgang komen we in actie.
Uw plan is moedig en het lukt wellicht te land.
Maar ter zee is er van alles op tegen.
Maar de vijand heeft minder troepen en minder schepen.
Laat hij maar twijfelen.
Ik mag kiezen of ik hem nat of droog versla. En ik kies voor nat.
Breng maar verslag uit aan koningin Cleopatra, Euphranor.
Leg haar maar uit om welke redenen dat moedige plan van me mislukt is.
Hoe dan ook, je commando is je hierbij ontnomen.
Die beslissing van u om de slag op zee te leveren...
wanneer hebt u die genomen ? - Neem me niet kwalijk.
Canidius en ik hebben 200000 man uit 20 landen getraind.
20000 man infanterie en cavalerie worden ingescheept...
en angstig en misselijk de zee op gestuurd. Waarom ?
Omdat ik wil dat het zo gebeurt.
Het is me een eer om waar en wanneer dan ook naast u te vechten.
Dat is de taal van een echte Romein, Ramos.
En jij zult aan m'n zijde vechten in plaats van Rufio.
Jij blijft hier aan boord van het schip van de koningin.
Tot uw orders. - Canidius blijft bij de troepen.
Jullie mogen ons vanaf de heuvel aanmoedigen.
Tot uw orders. - Inderdaad. Tot mijn orders.
Ingerukt.
Wat is er gebeurd ? - Met mij ?
Jij bent me overkomen.
Kennen ze Octavianus' veldteken ? - De gouden adelaar.
Bij zonsondergang hebben we z'n veren.
Laat ze weten dat we er aankomen. Laat ze onze stem horen.
Hij is onderweg. Geef Caesar's schip een teken.
M'n orders worden naar de letter uitgevoerd.
Mogen de goden maken dat Antonius niet van krijgsplan veranderd is.
Daar gaat hij, zoals hij zo vaak gedaan heeft. Recht op 't centrum af.
Was het maar op land en waren wij er maar om z'n flanken te beschermen.
Maar dat kunnen we niet.
Alles moet worden doorgeseind naar Euphranor aan boord van het schip.
Euphranor is toch aanvoerder... - Die voert een stel bootjes aan.
Zodat de koningin beter ziet hoe de oorlog te water verloopt...
waar ze Marcus Antonius en 20000 Romeinen in gestuurd heeft.
Antonius zit met z'n escorte achter Octavianus aan.
Hij is al doorgebroken. - Ze hebben hem doorgelaten.
We moeten in de aanval gaan. - Agrippa zal ze verder terugtrekken.
Ze blijven steeds vlak achter Antonius.
Wat is er te melden ? - Antonius is door hun centrum heen.
Hij is hun vloot binnengedrongen en jaagt achter Octavianus aan.
Sneller.
Ze zijn sneller gaan varen. We zijn te zwaar om ze in te halen.
Dan doen we wat om ze langzamer te laten gaan.
Breng de ballista's in stelling. Speerwerpers.
Liever te hoog dan te laag schieten.
Ballista's. Speerwerpers.
Ballista's.
Octavianus' schepen zijn zoveel sneller dan onze Egyptische schuiten.
Waarom blijft hij niet bij de ballista's vandaan ?
Ballista's.
Heer.
Een voltreffer. Er is een hele rij spanen vernield.
Hij komt langszij. - We hebben hem te pakken.
We gaan hem rammen, enteren en vernietigen.
Octavianus. Nu kan je je een Caesar betonen.
Waar zit hij verstopt ? - Octavianus is niet aan boord.
En nu sluiten wij de val.
We bestoken Antonius met alles wat we hebben.
Geen bericht van Antonius ?
En je zei dat hij Octavianus' schip geramd had ?
Misschien heeft hij een schip geramd dat diens veldteken voert.
Maar als Octavianus aan boord is...
Als Antonius hem doodt, is hij nog steeds omsingeld door de Romeinen.
Stuur dan versterkingen. - Die zijn er niet.
Ze drijven onze schepen uiteen en Antonius is van alles afgesneden.
Ze sluipen op hem af als een meute honden op een gewonde beer.
En Antonius' schip ? - Verdwenen.
En Octavianus' schip ? - Dat staat in brand.
Denkt u...
dat Antonius dood is, admiraal ?
Hoe staat de wind voor Egypte ? - Gunstig.
We vertrekken meteen.
Beman de spanen. Hijs het anker. We vertrekken naar Egypte.
Vergeet nooit dat jullie na de slag bij Actium...
waarbij Octavianus en Antonius de dood vonden...
de overwinnaar zagen wegvaren op haar gouden staatsiesloep.
Ze vaart weg. Cleopatra vaart weg.
Ze laat mij achter. - Heer.
We hebben zware verliezen geleden.
De manschappen hebben aanmoediging nodig.
De stervenden roepen om u en de levenden hebben uw hulp nodig.
Luister nou toch.
Help.
Goed nieuws, Caesar.
Cleopatra zeilt weg en Antonius volgt haar. De overwinning is aan ons.
Roeispanen uit het water.
Hare majesteit wil u graag spreken. Wilt u beneden komen ?
Misschien is ze bereid om naar u toe te komen.
Zal ik u voedsel en wijn laten brengen ?
Bevel van de koningin.
Ze is bang dat u uzelf iets aandoet.
Alsjeblieft.
Octavianus is vanuit Syrië Egypte binnengetrokken.
Hij kan hier al binnen een paar weken zijn.
Er zijn in Alexandrië twee legioenen die jou trouw gebleven zijn.
Zij en hun officieren wachten erop dat jij het bevel weer overneemt.
Als je niet met mij wilt praten, praat dan met Rufio...
of met wie je dan maar wilt.
Antonius, zeg gewoon wat je wilt dat er gebeurt, en dan gebeurt het.
Je hebt me al zo lang niet meer aangekeken. Draai je niet om.
Alsjeblieft. Met je ogen vol haat.
Ze stralen brandende haat uit.
Waarom, Antonius ?
Omdat ik op de vlucht sloeg ? Ze zeiden dat je dood was.
Wat had ik anders kunnen doen ?
Waar kon ik heen...
in een wereld waar jij niet meer was ?
Ik kon alleen nog terugkeren naar Caesarion en Egypte.
Ik wilde ze uit Octavianus' handen houden.
Je had gewild dat ik was vertrokken.
Je had me bevolen om te vertrekken.
Zeg dat je dat gedaan zou hebben.
Ze zeiden dat je dood was.
Je had gelijk.
Ik ben dood.
De legers van Gaius Julius Caesar...
trekken zonder tegenstand op naar Alexandrië.
Gaius Julius Caesar ? Dus Octavianus heeft zich alle namen toegeëigend.
Caesar laat weten dat hij niet langer een conflict met Cleopatra heeft.
Laat hem dan z'n legers naar huis sturen.
Ik heb opdracht te zeggen dat de keus tussen oorlog of vrede aan Egypte is.
Maar dat hijzelf slechts vrede wil.
En wat zijn z'n voorwaarden voor deze onvoorwaardelijke vrede ?
Een klein bewijs.
Een gebaar.
Een bewijs van Cleopatra's goede wil en goede bedoelingen.
Wat wil Octavianus hebben ? - Marcus Antonius.
Het hoofd van Marcus Antonius ?
Geef dit maar aan hem bij wijze van antwoord.
Egyptische vrijgevigheid.
Octavianus krijgt twee hoofden voor de prijs van een.
Deze twee of geen.
Ik heb vernomen dat je hier slaapt.
Ik slaap niet. - De nacht doorbrengt, dan.
Ik ben niet alleen.
Die ouwe en ik wisselen herinneringen aan ons leven uit.
Alsof je een kamer, of liever gezegd een grafkelder met iemand deelt.
Denk je dat Caesar in jouw positie hier zou zitten ?
Weggedoken, gehuld in maanlicht en vervuld van zelfmedelijden.
Zelfmedelijden ? Bedenk eens nieuwe verwijten.
Je geeft je over aan de drank en zingt zielige liedjes voor Antonius.
Jij zou je tijd beter besteden als je met Octavianus onderhandelde.
Waarom heb je m'n hoofd niet aan Agrippa gegeven ?
De tweede keer sterven doet geen pijn en het zou jou helpen.
Een mooie basis voor een nieuw verbond.
Ik stel geen prijs op een nieuw verbond met Rome.
Wat wil je dan wel ?
Marcus Antonius.
De restanten van z'n leger, Rufio, m'n zoon en ik, heel Egypte...
we wachten allemaal op hem.
En de tijd dringt. - Marcus Antonius ?
Er is hier niemand van die naam...
in leven.
Tijd waarvoor ?
Dat Antonius in wapenrusting met in elke hand een zwaard verschijnt ?
Verheugt u, want Marcus Antonius komt jullie te hulp.
Antonius, zei je ? Die is gestorven bij Actium...
tijdens z'n vlucht.
Het verhaal gaat dat hij over het water probeerde weg te rennen.
Dus Rufio en m'n legioenen wachten ? Waarop ?
Om me de vragen te stellen die ik mezelf in slapeloze nachten ook stel ?
'Waarom ben je niet dood ?'
'Hoe kan je leven ?'
'Waarom lig je niet diep onder de zee...
bloedeloos, opgezwollen, vredig na een eervolle dood ?'
Jij smeekte bij mij om vergeving voor je vlucht. Je noemde je redenen.
Je kind, je land. Maar bij wie moet ik om vergeving smeken ?
Bij de duizenden die me niet meer kunnen horen ?
Zal ik zeggen wat mijn reden was ?
Zal ik eenvoudig zeggen: Ik beminde ?
Toen ik je zag weggaan, zag en dacht ik niets, alleen dat je wegging.
Niet aan de doden, niet aan Rome en Egypte, niet aan vriend of vijand.
M'n geliefde vertrok en ik moest bij haar zijn.
M'n geliefde, m'n meesteres, riep me.
En ik volgde haar. En pas daarna...
keek ik om.
En ik zag.
Je had gelijk.
Laat wat dan ook of wie dan ook je meester zijn...
maar nooit de liefde.
Ik had ongelijk, verschrikkelijk ongelijk.
Antonius, de liefde die jij volgde, is hier.
En die krijg ik na betaling van een rijk ?
Zonder jou is dit geen wereld waarin ik wil leven...
en zeker geen wereld die ik wil veroveren.
Want voor mij zou er nergens liefde zijn.
Als je wilt dat ik samen met je sterf, dan doe ik dat.
Of wil je dat ik samen met jou leef ?
Wat je maar wilt.
Zijn we te laat, als we besluiten dat we willen leven ?
Beter te laat dat nooit.
Er is verontrustend nieuws uit de stad.
Het volk is bang. Sommigen vertrekken uit hun huizen.
Er zijn vannacht overal aankondigingen opgehangen.
Ze werden op de markt aangetroffen, op tempels en andere heiligdommen.
Ondertekend door Octavianus Gaius Julius Caesar Augustus.
Hij spaart ze als ze zich overgeven en roeit ze uit als ze dat niet doen.
De opschriften zijn verwijderd. Er staat de doodstraf...
op het verspreiden van geruchten over deserties uit Antonius' leger.
En wat is de straf als de geruchten waar blijken te zijn ?
Hoe weet u dat ? - Ik ken de Romeinen.
Er is maar een bevelhebber die ze niet in de steek laten.
En dat is de overwinning.
Maar toch hebt u Antonius laten vertrekken alsof...
Als je hem gezien had...
zo trots als hij was, en zo onbevreesd...
als hij vroeger was.
Zijn m'n dienaren in vrijheid gesteld en zijn ze vertrokken ?
Maar ze wilden nog even opruimen. - Octavianus maakt zelf maar schoon.
Laat drie soldaten van de garde zich meteen bij me melden...
verkleed als kooplui.
Zij moeten Caesarion mee wegnemen uit Egypte...
voorlopig.
En uzelf ? Wilt u er alstublieft nog eens over nadenken ?
Er liggen twee snelle schepen in de oostelijke haven.
En breng jij me dan gerold in een kleed aan boord ?
Er is geen Caesar meer om naartoe te gaan, niet voor mij.
Dus u bent nog steeds van plan... - Om in Alexandrië te blijven.
Op de laatste plek waar ze gaan zoeken.
Letterlijk de laatste plek.
Ik heb uw beslissingen nooit in twijfel getrokken.
Doe dat nu dan ook niet. - Laat mij bij u blijven.
Charmion en Iras zorgen voor me. Mocht Antonius...
Wanneer Antonius terugkomt, kan je hem vertellen waar hij me kan vinden.
Waar ik op hem wacht.
Dan zullen we gezamenlijk doen...
wat hem het beste lijkt.
Is dat duidelijk ?
Jawel, majesteit. - Is er nog iets ?
Ik heb altijd van u gehouden.
En ik heb dat altijd geweten.
Rome heeft nog nooit zo'n leger gehad. Laten we heel Azië innemen.
Zonde van de tijd om de resten van Antonius' leger in de pan te hakken.
Er komt geen slachting, er vloeit misschien wel geen druppel bloed.
Is er wel eens een slag gewonnen zonder dat er gevochten werd ?
Hoe dan ook, laat ik dit nog eens benadrukken:
Ik wil Antonius en haar levend in handen krijgen.
Zij moet levend gevangengenomen worden.
Cleopatra's tweede intocht in Rome zal de eerste nog overtreffen.
Dit is de ring die je vader je gegeven heeft.
Hij is nu van jou, voorgoed.
Draag hem met trots en met ere.
Ik ben bang. Ik weet wel dat ik dat niet moet zijn.
Wie heeft dat gezegd ? Alle koningen en zeker koninginnen zijn bang.
Ze zien eenvoudig kans om het niet te laten merken.
Iets wat gewone mensen niet kunnen.
Heil, Antonius.
Hoe dichtbij is Octavianus ? - Achter die lage heuvel.
Bij het vallen van het duister zullen hun vuren de hemel verlichten.
Dat zullen onze troepen een uitnodigende aanblik vinden.
De legioenen van Antonius warmen zich aan hun eigen vuren.
Ik voelde de warmte toen ik langsreed.
Hoeveel legioenen heeft hij ? - Twintig. En wij twee.
Het twaalfde, en eentje... - Bestaand uit de resten van andere.
Volgens mij verdedigde Caesar Alexandrië met twee legioenen.
Hoe staan ze opgesteld ?
Cavalerie op linker- en rechter- flank, infanterie in het centrum.
Drie olifanten die worden ingezet om een vlieg te vertrappen.
Octavianus en Agrippa hebben het strategische benul...
van een stel Vestaalse maagden.
We kunnen ons terugtrekken op zachte grond...
en dan hun infanterie aanvallen. - Zodat die ons kunnen vertrappen ?
Wij vliegen moeten bijten, zoemen en kietelen.
Morgenvroeg, als Octavianus' vuren de hemel nog verlichten...
vallen wij aan.
Bij zonsondergang zijn onze legioenen groter geworden en nog loyaler.
Goedenacht.
Zeg tegen de wacht dat ik vlak voor zonsopgang gewekt moet worden.
Natuurlijk.
En als de wacht dat vergeet of de tijd verkeerd inschat...
wil jij me dan wekken ?
De wacht zal je wekken.
Maar als ze dat niet doen ? - Dan doe ik het, wees niet bang.
Ik ben nooit bang.
Niet meer.
Vecht dan.
Waarom vechten jullie niet ?
Is er dan niemand die Antonius een eervolle dood gunt ?
Voor ik dit droeg...
werd het gedragen door een andere Romein die door Rome vermoord werd.
Een andere Caesar.
We krijgen hem nog wel te pakken.
We zullen ze samen te pakken krijgen.
Waar is ze ?
Ik moet van hare majesteit zeggen...
dat ze te vinden is op de laatste plek waar ze zullen zoeken.
Letterlijk de laatste plek.
Waarom heeft ze niet gewacht ? Het heeft er alle schijn van...
dat Cleopatra weer onbereikbaar is...
en dat ik weer achter haar aan moet rennen.
Ons hele leven lang, en nu daar voorbij.
Een vrouw, een liefde.
Niets verandert...
behalve dat leven in dood overgaat.
Wil je me helpen ?
Help me te sterven, Apollodorus. - Dat wil ik.
Maar ik kan het niet.
Ik heb Rufio altijd benijd om z'n lange armen.
De uiterste desertie:
Van mezelf.
Want hoe kan ik datgene missen wat ik m'n hele leven gewild heb ?
Wil je me de genadestoot geven ?
Waar is m'n zwaard ? Ik smeek je me de genadestoot te geven.
Ik loog. Ik maakte u wijs dat de koningin dood is.
Maar ze leeft en ze wacht in haar mausoleum op u.
Wacht Cleopatra op me ?
Er is nog net genoeg tijd...
als jij me helpt.
Misschien als we z'n wonden stevig verbinden...
Dat zou hem alleen maar pijn doen. Laat hem maar slapen.
Slapen.
Wil je vannacht naar me toe komen...
zodat ik kan verzinken...
in de duistere slaap ?
Ze hebben elkaar dus toch nog weer ontmoet...
de geliefden. - Ze zullen elkaar altijd vinden.
Wees eenzaam voor me.
Maar niet al te lang.
Dat beloof ik.
Ik heb altijd gedacht dat ik zou sterven...
op de goede manier.
Zoals een soldaat betaamt.
Een soldatendood.
Ik heb altijd naar eigen goeddunken geleefd.
Ongepast.
Ik dacht dat ik het goed zou maken met m'n dood.
Ik verwachtte te veel van mezelf in de dood...
net als bij leven.
Houd je me vast ? - Dichter bij me dan ooit.
Houd me dan nog dichter bij je.
Jij en ik zullen bewijzen dat de dood zoveel minder is dan de liefde.
Jij en ik zullen...
van het sterven iets maken dat niet meer is...
dan een laatste omhelzing.
Een kus...
om me de adem te benemen.
Nooit tevoren was er...
zo'n diepe stilte.
Draai hem om.
Vreemd volk. Gif dat naar geurwater ruikt.
Laat het analyseren en test het uit op een van de zwaargewonden.
Ze hebben koningin Cleopatra gevonden.
Ze zit opgesloten in een grafkelder.
Opschieten.
Marcus Antonius schijnt bij haar te zijn. Hij is dood.
Wat zeg je ? - Antonius is dood.
Zegt men dat zo ?
Zo eenvoudig ?
Marcus Antonius is dood.
Heer Antonius is dood.
De soep is heet, de soep is koud.
Antonius leeft. Antonius is dood.
Sidder van angst als zulke woorden over je lippen komen...
uit vrees dat ze onwaar zijn en Antonius je tong zal uitrukken.
En als ze waar zijn, kan je je levenslang op de borst kloppen...
dat je zijn naam zelfs bij zijn dood hebt mogen uitspreken.
Het sterven van zo'n man...
moet worden uitgeschreeuwd.
En die kreet moet terugkaatsen uit de verste hoeken van het heelal.
Antonius is dood.
Marcus Antonius van Rome leeft niet meer.
U hoeft uw hoofd niet voor Caesar te buigen.
Dat heb ik ook nooit gedaan.
Maar als hij hier was, zou ik het doen.
Ik ben Caesar.
Zoals u wilt, Octavianus.
Kijk me aan. - Zoals u wilt.
Na al die tijd en na alles wat er gebeurd is...
geloof ik dat u nog steeds mooi bent, in zekere zin.
U vleit me. - Mocht u plannen hebben om mij...
Nu vleit u uzelf. - De strijd is voorbij.
Uw land, uw bezittingen en uzelf behoren mij als overwinnaar toe.
U krijgt het bestuur over de provincie Egypte.
Maar op een voorwaarde: U gaat met me mee naar Rome.
Achter uw triomfwagen ? - Kijk me aan.
Zouden de burgers van Rome uren staan wachten in de brandende zon...
om te zien hoe m'n lijk over het Forum gesleept wordt ?
Ik zal u laten bewaken.
Octavianus, als ik verkies te sterven...
dan zal ik sterven.
En als ik u beloof dat u ongedeerd naar Alexandrië zult terugkeren ?
Kijk me aan.
Wat wilt u nog meer ?
U hebt het niet over m'n zoon gehad.
Uw zoon. Daar dacht ik niet aan.
Waar is hij ? - In veiligheid.
Als ik met u meega naar Rome...
staat u dan toe dat m'n zoon over Egypte regeert ? En zijn zonen ?
En hun zonen ? - Ik zal doen wat ik kan.
Geeft u uw woord als Romeins keizer en god ?
Wanneer wilt u dat ik ga ? - Zo vlug mogelijk.
Nu ben ik erg moe. Ik wil rusten. Wees zo goed me alleen te laten.
Geeft u mij uw woord...
dat u zichzelf niets zult aandoen ?
Dat zweer ik.
Op het leven van m'n zoon.
Moeten de schildwachten binnen blijven ?
Ik heb tenslotte gezworen...
op het leven van m'n zoon.
En nu moet ik me gereedmaken. - Er is niet veel te doen.
Eerst wil ik iets eten.
Iets om me onderweg kracht te geven.
Misschien wat fruit ? - Breng maar wat.
Jij dan, Iras ?
Wij zijn altijd bij u geweest.
U kunt ons niet achterlaten.
Misschien is er genoeg voor ons allemaal.
Breng me een schrijftablet voor een boodschap aan Octavianus.
U moet geen woorden aan die man verspillen.
Ik heb al zoveel woorden aan zoveel mannen verspild.
Nog een paar voor een laatste verzoek.
Zal hij dat inwilligen ? - Dat zal ik wellicht nooit weten.
In dit geval denk ik van wel.
Ik zal hare majesteit bedienen. - Maar ik heb haar altijd bediend.
Jullie moeten me allebei helpen kleden voor m'n reis.
Ik wil er uitzien zoals ik er uitzag toen Antonius me voor het eerst zag.
Het gouden gewaad ?
Hij moet meteen zien...
zelfs van grote afstand, dat ik het ben.
Dit is het laatste, geef dit aan een van de schildwachten voor Octavianus.
Maar je moet wel wachten.
Laat me nu eens proeven of de vijgen goed zijn.
Men zegt dat deze scherp smaken...
en dat het snel voorbij is.
Ik voel me zo vreemd helder.
Alsof het leven niet meer was dan een lange droom.
De droom van iemand anders.
Die nu eindelijk voorbij is.
Maar nu begint...
m'n eigen droom.
Die nooit zal eindigen.
Antonius...
wacht op me.
Een boodschap van de koningin voor Caesar.
Lees maar voor. Haar wensen worden vervuld zodra ze in Rome aankomt.
We zullen ze bespreken terwijl zij naast m'n triomfwagen loopt.
"De enige wens die ik u smeek te vervullen...
is dat ik naast Antonius begraven word en daar blijf...
tot het einde der tijden."
Heeft je meesteres hier goed aan gedaan ?
Heel erg goed.
Passend voor de laatste van zovele nobele...
heersers.
En de Romein vroeg:
"Heeft je meesteres hier goed aan gedaan ?"
En de dienstmaagd antwoordde:
"Heel erg goed.
Passend voor de laatste van zovele nobele heersers."